About Me

My photo
శ్రీమతి భమిడిపాటి బాలాత్రిపురసుoదరి పేరుతో బాల సాహితీవేత్తగా మీ అ౦దరికీ నేను పరిచయమే! నేను వెలువరిoచిన ముoగిటిముత్యాలు బాలల గేయ కావ్యo తెలుగుభాషోద్యమ కోణoలోoచి చేసిన ప్రసిధ్ధ రచన.ఇప్పటివరకూ 116 మహర్షుల చరిత్రలు,అవతారాల కథలు,అనే పరిశోధనాత్మక రచనలు,యోగి వేమన జీవిత చరిత్ర,బoగారుకలలు,కొత్తబ౦గారులోక౦ వ౦టి 15 పుస్తకాలు వెలువడ్డాయి. కృష్ణాజిల్లారచయితలసoఘo ద్వారా అనేక జాతీయసదస్సులకు నిర్వహణా బాధ్యతలు చేపట్టాను.తానా,అమెరికా వారి ఆధ్వర్యoలో జరిగిన సదస్సులో తెలుగువారి పoడుగలపైన నా పరిశోధనాపత్రo ప్రశoసలు పొoదిoది. 2010లో వoగూరు ఫౌoడేషన్ వారి అoతర్జాతీయ రచయిత్రుల మహాసభలలో బాలసాహిత్యమూ-రచయిత్రుల పాత్ర,.శ్రీ శ్రీ బాలసాహిత్యo వ౦టి పరిశోధనా పత్రాలు పలువురి ప్రశoసలు పొoదాయి. బoదరు డచ్ కోటలో జరిగిన కృష్ణాజిల్లా చారిత్రక వైభవo సదస్సులో కృష్ణాజిల్లా టెలీకమ్యూనికేషన్స్ పైన ప్రత్యేక ప్రసoగo చేశాను. నా కథలు, కవితలు , శీర్షికలు, సీరియల్సూ వివిథ వార, మాస పత్రికలలో నిర్విరామoగా వస్తున్నాయి.కనకదుర్గ ప్రభ,భక్తిసుధ,చిత్సుధ మొదలైన ఆధ్యాత్మిక పత్రికలలో కూడా తరచూ కనిపిస్తూ ఉoటాయి.ఉయ్యూరు సరసభారతి వారు,కైకలూరు సాహితీ మిత్రులు ఉగాది ఉత్తమ కవయిత్రి పురస్కారాన్ని అoదిoచి గౌరవిoచారు.విజయవాడ సిధ్ధార్థ మహిళా కళాశాల వారు నన్ను సత్కరిoచారు.వృత్తి రీత్యా విజయవాడ బిఎస్ఎన్ఎల్ లో సీనియర్ సూపర్ వైజర్ గా పనిచేస్తున్నాను.

మోహప్రభావం
సుందోపసుందులు కథ
   అజ్ఞాతవాసంలో ఉన్న పాండవులు లక్షాగృహంలో ఉండగా కౌరవులు లక్షాగృహాన్ని (లక్క ఇంటిని) తగులబెట్టారు. అది చూసి పాండవులు అయిదుగురూ ద్రౌపదితో సహా ఆ ఇంటిలోనే కాలి బూడిదై పోయారని ప్రజలు అనుకున్నారు.
   కాని, పాండవులు కాలి బూడిదవడం నిజం కాదు. వాళ్ళందరూ బ్రతికే ఉన్నారు. స్వయంవరంలో మత్స్యయంత్రాన్ని పడగొట్టి ద్రౌపదిని తీసుకుని వెళ్ళినవాడు బ్రాహ్మణ కుమారుడు కాదు. బ్రాహ్మణ వేషంలో ఉన్న పాండవ మధ్యముడు అర్జునుడే.
   తల్లి మాటని జవదాటని అయిదుగురు అన్నదమ్ములు ద్రౌపదిని పెళ్ళిచేసుకుని పాండవ పట్టమహిషిని చేశారు. ఈ విషయం నెమ్మది నెమ్మదిగా ప్రజలకి తెలిసింది.
   కౌరవుల తండ్రి ధృతరాష్ట్రుడి వరకూ ఈ విషయం వెళ్ళింది. ఎంతో సంతోషంతో విదురుణ్ణి పంపించి పాండవుల్ని, పట్టమహిషి పాంచాలిని, తల్లి కుంతీదేవితో సహా తన రాజ్యానికి రప్పించుకున్నాడు.
   వాళ్ళకి అర్ధరాజ్యాన్ని ఇచ్చి ఆదరించాడు. దేవశిల్పి విశ్వకర్మని రప్పించి అలకాపురంలో అందమైన ఒక భవనాన్ని కట్టించాడు. ఇంద్రప్రస్థపురాన్ని రాజధానిగా చేసుకుని పాండవులు ధర్మపరంగా రాజ్యపాలన చేస్తున్నారు.
   ఒకరోజు నారదమహర్షి వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ధర్మరాజు నారదమహర్షిని ఆదరంగా లోపలికి తీసుకుని వెళ్ళి ఆసనం మీద కూర్చోబెట్టి భక్తితో పూజచేశాడు. నారదుడు వాళ్ళని ఆశీర్వదించి“ ధర్మరాజా! మీకు ఒక కథ చెప్తాను. నువ్వు, నీ తమ్ముళ్ళు ద్రౌపదితో సహా ఇక్కడ కూర్చుని వినండి! అన్నాడు.
   సుందోపసుందులు అనే అన్నదమ్ములు ఒక పడతి కారణంగా ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు పోట్లాడుకుని జీవితాన్నే పోగొట్టుకున్న కథ. దీన్ని వినడం మీకు చాలా అవసరం. పూర్వం దితికి హిరణ్యకశిపుడు అనే పేరుగల కొడుకు ఉండేవాడు. అతడి వంశంలో పుట్టిన నికుంభుడి కొడుకులే సుందోపసుందులు.
   ఒకసారి అన్నదమ్ములు సుందోపసుందులు అలోచించుకుని ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు. బాగా తపస్సు చేసి తమ కోరికలన్నీ తీర్చుకోవాలి అనుకున్నారు. వింధ్య పర్వతాలు ఉన్న చోటికి వెళ్ళి బ్రహ్మని గురించి తపస్సు చెయ్యడం ప్రారంభించారు. ఎండాకాలంలో నిప్పుల్లో కూర్చుని, వర్షాకాలం, శీతకాలం నీళ్ళల్లో కూర్చుని ఏదీ తినకుండా దీక్షగా తపస్సు చేస్తున్నారు.
  వాళ్ళు చేస్తున్న తపస్సు తీవ్రతకి వేడి పెరిగిపోయి ఆకాశమంతా నల్లగా పొగ కప్పేసింది. దాన్ని చూసి లోకాలన్నీ భయంతో వణికి పోయాయి. దేవతలు బ్రహ్మ దగ్గరికి పరుగెత్తి సుందోపసుందులు చేస్తున్న తపస్సు వల్ల చాలా అనర్ధాలు కలుగుతున్నాయని చెప్పారు.
  దేవతల భయాన్నిఅర్ధం చేసుకుని వాళ్ళ సంగతి నేను చూసుకుంటాను మీరు భయపడకండి అని ధైర్యం చెప్పి పంపించాడు బ్రహ్మ.
   ఆలస్యం చెయ్యకుండా వెంటనే దేవతల భయాన్ని పోగొట్టాలనుకున్నాడు. సుందోపసుందులకి ప్రత్యక్షమయ్యి నాయనలారా! మీరు దేనికోసం ఇంత దీక్షగా తపస్సు చేస్తున్నారు? అని అడిగాడు.
   సుందోపసుందులు బ్రహ్మగార్ని చూసి ఆనందంతో రెండు చేతులు జోడించి అయ్యా బ్రహ్మగారూ! మా కోరికలు మీరు తీరుస్తాను అంటేనే మీకు చెప్తాము! అన్నారు.
   వాళ్ళ మాటలు విని బ్రహ్మగారు వీళ్ళకి ఉన్నది ఒక కోరిక కాదన్నమాట! ఇప్పుడు వాళ్ళు కోరుకున్నది ఇవ్వకపోతే మళ్ళీ తపస్సు మొదలెడతారు. దేవతలు మళ్ళీ భయంతో నా దగ్గరకి వచ్చేస్తారు. ముందు వీళ్ళ కోరికల్ని తెలుసుకుందాం అని మనస్సులో అనుకుని ఏం కావాలో అడగండి నాయనా! నేను వచ్చిందే అందుకు కదా! అన్నాడు.
   సుందోపసుందులు అవకాశాన్ని వదులుకోదల్చుకోలేదు. వెంటనే మహనుభావా! మా రూపాలు ఎప్పుడు అనుకుంటే అప్పుడు మార్చకోగలగాలి. ఎక్కడికి కావాలనుకుంటే అక్కడికి అనుకోగానే వెళ్ళిపో గలగాలి. మాయలు మొత్తం మాకు తెలియాలి. ఎవరి వల్లా కూడా మాకు చావు ఉండకూడదు. అసలు చావే ఉండకూడదు! అని చాలా వినయంగా అడిగారు.
   బ్రహ్మ వాళ్ళు అడిగిన కోరికల వరుసని విన్నాడు. నాయనా! మీరు అడిగినవన్నీ ఇస్తున్నాను. కాని ఆ ఒక్కటీ మాత్రం ఇవ్వను. చావులేని వాళ్ళు ఎవరూ ఉండరు. ఆ వరం తప్ప మిగిలినవన్నీ ఇస్తున్నాను అని చెప్పి ఎందుకయినా మంచిదని వెంటనే అంతర్ధాన మయ్యాడు.
   వరాలు పొందిన ఆనందంతోను, గర్వంతోను రాక్షసులయిన సుందోపసుందులు తమ ప్రతాపం చూపించడం మొదలు పెట్టారు. దేవతల నగరాలన్నీ పడగొట్టారు. భూలోకంలో ఉన్న మహర్షుల్ని బాధపెట్టారు. బ్రాహ్మణులు చేసుకునే యాగాలన్నింటికీ అడ్డుపడ్డారు. సింహం, పులి, ఏనుగు వంటి అడవి జంతువులుగా మారి ఆశ్రమాల్లోకి వెళ్ళి మునుల్ని భయపెట్టారు.
   కౄరంగా ప్రవర్తిస్తున్న సుందోపసుందుల ప్రవర్తనకి భయపడి దేవతలు, మహర్షులు మళ్ళీ బ్రహ్మ దగ్గరికి పరుగెత్తారు. బ్రహ్మదేవా! సుందోపసుందులకి మీరు ఇచ్చిన వరాలు ఏమిటో మాకు తెలియదు కాని, వాళ్ళు పెట్టే బాధల్ని మేం భరించలేక పోతున్నాం అన్నారు బాధగా.
  వాళ్ళు చెప్పింది విని బ్రహ్మ బాగా ఆలోచించారు. ఈ రాక్షసులు ఎవరితోను చావు ఉండకూడదని వరం తీసుకున్నారు. వీళ్లని వదిలించుకోవాలంటే వాళ్ళల్లో వాళ్ళే కొట్టుకుని చావాలి. అంతకంటే వేరే మార్గం లేదు అనుకున్నాడు.
   వెంటనే విశ్వకర్మని రప్పించాడు. అందమైన ఒక స్త్రీని సృష్టించమన్నాడు. రూపక్రియకళా విశారదుడైన విశ్వకర్మ ఇంతకు ముందు ఎవరికీ లేనంత సౌదర్యంతో ఒక స్త్రీని దేవతా రూపంతో సృష్టించి, ఆమెకి తిలోత్తమ అని పేరు కూడా పెట్టాడు.
   ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలతోను మహర్షులతోను కలిసి కూర్చున్న బ్రహ్మకి నమస్కారం చేసి నేను చెయ్యవలసిన పని ఏమిటి? అని వినయంగా అడిగింది తిలోత్తమ.
   అపురూపమైన సౌందర్యంతో వెలిగిపోతున్న తిలోత్తమని చూసి బ్రహ్మతిలోత్తమా! వింధ్య పర్వత ప్రాంతంలో సుందోపసుందులు అనే ఇద్దరు రాక్షసులు ఉన్నారు. వాళ్ళిద్దరు పరమ దుర్మార్గులు. ఎవరితోను చావు లేకుండా వరం తీసుకున్నారు. వాళ్ళు బ్రతికి ఉంటే మిగిలిన వాళ్ళందరు చచ్చిపోతారు. నువ్వు వెళ్ళి వాళ్ళిద్దరు ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు పోట్లాడుకుని వాళ్ళల్లో వాళ్ళే కొట్టుకుని  చచ్చి పోయేలా చెయ్యాలి అని చెప్పాడు.
   దేవసభకి ప్రదక్షిణం చేసి, దేవతలందరు తన సౌందర్యాన్ని పొగుడుతుంటే వయ్యారంగా బయల్దేరి భూలోకం చేరుకుంది తిలోత్తమ.
  వింధ్యాచలం చేరుకుని ఆ చుట్టుపక్క ప్రదేశాల్లో సుందోపసుందుల్ని వెతుక్కుంటూ తిరుగుతోంది. చివరికి సుందోపసుందులు అమెను చూశారు. అన్నదమ్ములు ఇద్దరూ చాలా సఖ్యంగా ఉండేవాళ్ళు. ఒకే చోట ఉండి, ఒక మంచం మీదే పడుక్కుని, ఒకే పళ్ళెంలో భోజనం చేసేవాళ్ళు. ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఇద్దరూ కలిసే వెళ్ళేవాళ్ళు. అంత సఖ్యంగా ఉన్న అన్నదమ్ములు తిలోత్తమ కనిపించగానే అమె అందానికి ముగ్ధులై ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆమెను ఇష్టపడ్డారు.
   తిలోత్తమని చూడగానే ఒకడు ఈ అందలరాశి నా హృదయేశ్వరి అన్నాడు. రెండో వాడు కాదు ఈమె నా ప్రాణేశ్వరి అన్నాడు. ఇద్దరూ వేగంగా వెళ్ళి ఆమె రెండు చేతులూ చెరొకళ్ళూ పట్టుకుని లాగుతూ నేను పెళ్ళి చేసుకుంటాను అంటే కాదు నేనే చేసుకుంటాను అని వాదించుకున్నారు.
   తిలోత్తమ మరింత అందంగా నవ్వుతూ నేను ఒక్కర్తిని, మీరు ఇద్దరు. నన్నెల్లా పెళ్ళిచేసుకుంటారు? అని కొంటెగా అడిగింది.
   వాళ్ళిద్దరు  ఒకళ్ళ మొహం మరొకళ్ళు చూసుకున్నారు. అంతలోనే తిలోత్తమ మీరిద్దరూ యుద్ధం చెయ్యండి మీలో ఎవరు గెలుస్తారో వాళ్ళని నేను పెళ్ళి చేసుకుంటాను అంది.
   ప్రేమమత్తులో ఉన్న వాళ్ళిద్దరికీ అమె చెప్పింది నచ్చింది. గెలిస్తే అమెని పెళ్ళి చేసుకోవచ్చు కదా అనుకున్నారు. కాని, ఈ యుద్ధం వల్ల తమ ఇద్దరి మధ్య అంతవరకు ఉన్న ప్రేమ, స్నేహం, బంధుత్వం అన్నీ పోతాయి అనే విషయం వాళ్ళకి తట్టలేదు.
   ఇద్దరి మధ్య పోరు మొదలయింది. పట్టుదలతో ఒకళ్ళ నొకళ్ళు కొట్టుకుని చివరికి ఇద్దరూ చచ్చిపోయారు. ఇప్పటి వరకు మీ అయిదుగురి మధ్య ఉన్న స్నేహ సంబంధాలు ద్రౌపది కారణంగా పోకుండా జాగ్రత్తగా ఉండమని చెప్పడం కోసమే ఈ కథ చెప్పాను అన్నాడు నారదుడు.
ప్రేమ మత్తే విపత్తులకి కారణం అవుతుంది!!


సజ్జనసాంగత్యం
సంవరణుడు కథ
   చిత్రరథుడు పాండవులు మంచి స్నేహితులు. ఒకళ్ళ మంచిని మరొకళ్ళు కోరుకోవడమే స్నే బంధం. అందుకే చిత్రరథుడు పాండవుల మంచిని కోరుతూ ధర్మరాజుకి ఒక మంచి సలహా ఇచ్చాడు. “
  పాండవ కుమారులారా! మీరు ధర్మ ప్రవర్తన, క్రమశిక్షణ, బలపరాక్రమాలు కలిగినవాళ్ళు. మీరు దారి తప్పకుండా ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండడానికి, అవసర సయయంలో తగిన సలహాలు ఇవ్వడానికి మంచివాడు విద్యాసంపన్నుడు అయిన ఒక గురువు మీకు కావాలి.ఎప్పుడూ విజయమే కలిగేట్టు, ధర్మమార్గంలోనే నడుచుకునేట్టు మీతోనే ఉండి తగిన సలహాలు ఇస్తుంటాడు.
   దీన్ని గురించి మీకు ఒక కథ చెప్తాను వినండి”! అన్నాడు.
    “పూర్వం సంవరణుడు అనే రాజు గురువు సహాయం వల్ల సూర్యుడి కుమార్తె తపతిని పెళ్ళి చేసుకున్న కథ. సూర్యుడికి చక్కటి లక్షణాలతో అందాలరాశి అయిన కుమార్తె ఉండేది. ఆమె రూపంలోను, గుణంలోను, విద్యల్లోను రాణిస్తూ యుక్త వయస్సుకొచ్చింది. ఆదిత్యుడు అన్ని విధాలుగా తగిన వరుణ్ణి చూసి ఆమెకి పెళ్ళి చెయ్యాలని అనుకున్నాడు.
   సంవరణుడు భరతవంశంలో పుట్టిన అజామిళుడి కొడుకు. గుణవంతురాలు, విద్యావంతురాలు, రూపవంతురాలు అయిన తపతి గురించి విని ఆమెనే పెళ్ళి చేసుకోవాలని అనుకున్నాడు.
   ఎంత గొప్ప రాజయినా కూడా రాజ కుమార్తెనయితే ఏదో విధంగా పెళ్ళి చేసుకోగలడు. లోకాలన్నింటినీ తన ప్రకాశంతో రక్షించే సూర్యభగవానుడి కుమార్తెని పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకుంటే  అంత సులభమయిన విషయం కాదు కదా!
  సూర్యుడు తనను అనుగ్రహించాలని తపతిని తనకిచ్చి పెళ్ళి చెయ్యాలని కోరుకుంటూ ప్రతిరోజు నిష్ఠతో సూర్యుణ్ణి ఆరాధిస్తున్నాడు సంవరణుడు. భగవంతుడైన భాస్వంతుడు(సూర్యుడు) భక్తితో తనని సేవిస్తున్నసంవరణుడి కోరికని తెలుసుకున్నాడు.
    గగన మండలంలో గొప్ప ప్రకాశంతో తను వెలుగుతున్నట్టే, భూమండలంలో గొప్ప ధర్మ ప్రవర్తనతోను, బలపరాక్రమాలతోను, కీర్తితోను సంవరణుడు ప్రకాశిస్తున్నాడు. కనుక అతడే తన కుమార్తెకి తగిన వరుడు అని నిశ్చయించుకున్నాడు.
   ఒకరోజు సంవరుణుడు వేటకోసం అడవికి వెళ్ళాడు. అడవిలో తిరిగి తిరిగి అతడి గుర్రం అలిసిపోయి ఒక చోట చతికిలపడింది. ఇంక అది లేవదని అర్ధం చేసుకుని రాజు కాలి నడకన బయలుదేరాడు. నడుస్తూ నడుస్తూ ఒక కొండ ప్రాంతాన్ని చేరుకున్నాడు. అకస్మాత్తుగా  ఎప్పుడూ చూడని రూపలావణ్యాలతో ఉన్న మెరుపు తీగలాంటి ఒక యువతి అతడికి కనిపించింది.
   ఆమెను చూసి సంవరుణుడు“ ఇంత సౌంద్యంతో మెరిసి పోతున్న ఈమె ఎవరోగాని, ఈమె శరీరం నుంచి వచ్చే కాంతితో ఇక్కడ ఉన్న చెట్లు తీగలు కూడా బంగారు రంగుతో మెరిసి పోతున్నాయి. మూడులోకాల్ని పరిపాలించే మహారాణిలా ఉంది.
   యక్షకాంతో, సిద్ధకన్యో, దేవతా స్త్రీయో అయి ఉంటుంది. ఇంత అందం భూలోకంలో ఎవరికి ఉంటుంది? దేవతా స్త్రీలకి కూడా ఇంత అందమైన రూపం, వయ్యారం, సంపద  ఉండదు. ఆమె ఎవరో ఎక్కడనుంచి వచ్చిందో తెలుసుకోవాలని అనుకున్నాడు.”
   నెమ్మదిగా అమె దగ్గరికి వెళ్ళి నువ్వు ఎక్కడి నుంచి వచ్చావు? ఇంత దట్టంగా ఉన్న అడవిలో ఒంటరిగా తిరుగుతున్నావు దారి తప్పి వచ్చావా? నీకు ఏదైనా సహాయం కావాలా? ” అని అడిగాడు.
   సంవరణుడు అలా అడగ్గానే ఆమె మాయమై పోయింది.ఎటు వెళ్ళిందో, ఎలా మాయమైందో తెలియక అయోమయంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆమెతో మాట్లాడాలన్న కోరిక ఒక వైపు, కనిపించకుండా ఎటు వెళ్ళిపోయిందో మళ్ళీ కనిపిస్తుందో లేదో అనే బాధ ఇంకో వైపు అతణ్ణి కుదిపేస్తుంటే అయోమయంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
   అంతలోనే మళ్ళీ కనిపించింది. నువ్వెవరు? అని రాజుని అడిగింది.“
   అధికారంలోను, ప్రతాపంలోను, బలంలోను, దర్పంలోను, సంపదల్లోను రాజులందరిలోకి గొప్పవాణ్ణి అని గొప్పగా చెప్పుకున్నాడు. ఇంతకు ముందు నేను ఎవరికీ భయపడలేదు. ఇప్పుడు నువ్వు నన్ను వదిలి వెళిపోతావేమో అని భయపడుతున్నాను. గాంధర్వ పద్ధతిలో  నన్ను వివాహం చేసుకో” అన్నాడు.
   ఆమె సిగ్గుతో తలవంచుకుని“ మహారాజా! నేను అన్ని భువనాలకి వెలుగునిచ్చే సూర్యభగవానుడికి కూతుర్ని. నా పేరు తపతి. ఇటువంటి విషయాల్లో స్త్రీలకి స్వాతంత్ర్యం ఉండదు. నన్ను పెళ్ళి చేసుకోవాలని అనుకుంటే నా తండ్రిని అడుగు. అతడే నన్ను నీకిచ్చి చేస్తాడు. కనుక, నా తండ్రి సూర్యుణ్ణి ఆరాధించు” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
   తపతి వెళ్ళి పోయాక సంవరణుడు బాధతో మూర్ఛపోయాడు. పరిచారకులు వచ్చి రాజుకి ఉపచారాలు చేసారు. రాజు అక్కడ పర్వత ప్రాంతంలోనే భక్తితో సూర్యుణ్ణి ఆరాధిస్తూ ఉండి పోయాడు.
   ఒకరోజు సంవరణుడు తన గురువు వసిష్ఠుణ్ణి తలుచుకున్నాడు. మహాతపశ్శాలి, బ్రహ్మతో సమానమైనవాడు అయిన వసిష్ఠమహర్షి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
   సూర్యుణ్ణి ఆరాధిస్తూ ఉపవాసంతో చిక్కి శల్యమై ఉన్న రాజుని చూశాడు. అతడు తన దివ్యదృష్టితో తపనుడి కూతురు తపతి మీద ప్రేమని పెంచుకున్నాడని తెలుసుకున్నాడు. రాజుకి సహాయం చెయ్యాలని నిశ్చయించుకుని వెంటనే సూర్యమండలానికి చేరుకున్నాడు.
   వేదమంత్రాలతో సూర్యుడికి స్తోత్రం చేశాడు. మహర్షుల్లో గొప్పవాడైన వసిష్ఠుణ్ణి లోకాలన్నింటికీ ఇష్టుడైన సూర్యుడు మహాత్మా! మీరు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు? అని అడిగాడు.
    వసిష్ఠుడు ప్రభాకరా! మా రాజు సంవరణుడు విద్యల్లోను, సుగుణాల్లోను, సౌందర్యంలోను నీ కూతురికి తగిన వరుడు. నీ కూతుర్ని అతడికి ఇచ్చి వివాహంచేస్తే ఇద్దరూ సుఖంగా ఉంటారు! అన్నాడు.
   మహాత్మా! మీరు చెప్పినట్టు నా కూతురికి తగిన వరుడు సంవరణుడే! ఆమెని మీతో పంపిస్తున్నాను. ఆమెని సంవరణుడికి ఇచ్చి వివాహం జరిపించండి అని చెప్పి తపతిని వసిష్ఠమహర్షితో పంపించాడు.
   నిముషానికి రెండు వేల యోజనాల వేగంతో నడిచే సూర్యుడి రథాన్ని ఎక్కి శ్రమ అనేది తెలియకుండా తపతిని తీసుకుని భూలోకానికి వచ్చాడు వసిష్ఠ మహర్షి.
   శాస్త్రోక్తంగా తపతిని సంవరణుడికి ఇచ్చి వెళ్ళి జరిపించాడు. గొప్పవాడైన వసిష్ఠుడు పురోహితుడుగా ఉండడం వల్ల రాజు సంవరణుడు ఎన్నో గొప్ప ఫలితాల్ని పొందాడు.
గుణవంతుడైన స్నేహితుడు వెంట ఉంటే మనం కూడా మంచి ఫలితాల్ని పొందవచ్చు!!



  దైవదూషణ
శిశుపాలుడుకథ
    జరాసంధుణ్ణి చంపిన భీమసేనుడు అతడి కళేబరాన్ని అక్కడే ఉన్న కోట గుమ్మానికి వ్రేలాడదీశాడు. మగథరాజ్య ప్రజలు దాన్ని చూసి భయంతో తమ నగరంలో ఏదో కీడు జరగబోతోందని భయపడి ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు చెప్పుకుంటున్నారు.
   శ్రీకృష్ణుడు వాళ్ళ భయాన్ని గమనించాడు. అందరికీ ధైర్యం చెప్పి జరాసంధుడు బంధించి తెచ్చి చెరలో పెట్టిన రాజుల్ని  విడిపించాడు. విడుదలైన రాజులు సంతోషంతో రత్నరాశులు కానుకగా ఇచ్చి అతడికి తమ కృతజ్ఞతని చాటుకున్నారు.
   తండ్రి మరణించినందుకు బాధపడుతున్న జరాసంధుడి కొడుకు సహదేవుణ్ణి ఓదార్చి ఆ రాజ్యానికి అతణ్ణి రాజుగా ప్రకటించాడు.
   లోకైక వీరుడు పరమ దుర్మార్గుడు అయిన మగథరాజు జరాసంధుణ్ణి వృకోదరుడు (భీమసేనుడు) సంహరించాడని తెలిసి యుధిష్ఠిరుడు (ధర్మరాజు) చాలా సంతోషించాడు. ఇంక తను చేస్తున్న రాజసూయ యాగానికి ఎటువంటి ఆటంకం కలగదని నిశ్చింతగా ఉన్నాడు.
   దిగ్విజయం పొందడం కోసం భీమసేనుణ్ణి తూర్పు వైపుకి, అర్జునుణ్ణి ఉత్తరం వైపుకి, నకులుణ్ణి పశ్చిమం వైపుకి, సహదేవుణ్ణి దక్షిణం వైపుకి పంపించాడు. అన్న చెప్పినట్టు నలుగురు తమ్ముళ్ళు దిగ్విజయ యాత్రకి బయలుదేరారు.  
   భీమార్జున నకుల సహదేవులు తాము వెళ్ళిన ప్రదేశాల్లో ఉన్న రాజులకి “ పాండురాజు కొడుకు ధర్మరాజు రాజసూయ యాగం చేస్తున్నాడు. కనుక, మీరు ఆ సార్వభౌముడికి కప్పం కట్టాలి” అని చెప్పారు.
   పాండవుల మీద ఉన్న అభిమానంతో కొంతమంది, భయంతో కొంత మంది, యుద్ధం చేసి ఓడిపోయి కొంతమంది ధనం, బంగారం, వస్తువులు, వాహనాలూ అనేక రకాలైన కానుకలు వాళ్ళకి సమర్పించారు.
   ధర్మరాజు రాజసూయ యాగం ప్రారంభించాడు. పురోహితుడు ధౌమ్యుడు యాగానికి అవసరమైన వస్తువులన్నీ సమకూర్చాడు. దిగ్విజయ యాత్రలో ధర్మరాజుకి కప్పం కట్టిన సామంతరాజుల్ని రాజసూయ యాగానికి ఆహ్వానించారు.
   వచ్చిన రాజులందరికి తగిన వసతులు ఏర్పాటు చేశారు. దుర్యోధనుడు కర్ణుడితోను, తన వందమంది తమ్ముళ్ళతోను కలిసి వచ్చాడు. విరాట, ద్రుపద, శిశుపాల, వృష్టి, భోజాంధ రాజులు, ఇంకా అంగ, వంగ, కళింగ, కాశ్మీర, కాంభోజ రాజులందరు తరలి వచ్చారు.
ఇప్పుడు మన కథకి ముఖ్యుడైన శిశుపాలుణ్ణి పరిచయం చేసుకుందాం.
   చేది రాజ్యానికి రాజు శిశుపాలుడు. అతడి తండ్రి దమఘోషుడు, తల్లి సాత్వతి. శిశుపాలుడు నాలుగు చేతులతోను, నుదిటి మీద కన్నుతోను పుట్టాడు. పుట్టగానే గాడిద గొంతుతో పెద్దగా ఏడ్చాడు.
   ఆ ఏడుపు విని తల్లితండ్రులు భయపడ్డారు. అప్పుడు వాళ్ళకి ఒక అశరీరవాణి “వినిపించింది. ఈ బాలుణ్ణి ఎవరు ఎత్తుకున్నప్పుడు అతడి రెండు చేతులు, నుదుటి మీద ఉన్న కన్ను మాయమవుతాయో అతడి చేతిలోనే ఈ బాలుడు చంప బడతాడు. ఇంకెవ్వరు ఇతణ్ణి చంపలేరు” అని చెప్పింది.
   ఆ మాటలు విని వాళ్ళు ఆశ్చర్యపడ్డారు. పసివాణ్ణి చూడ్డానికి వచ్చిన వాళ్ళందరికీ అతణ్ణి ఎత్తుకోడానికి చేతికిచ్చారు. శిశుపాలుడి తల్లి సాత్వతి శ్రీకృష్ణుడికి మేనత్త. వికృత రూపంతో పుట్టిన మేనళ్ళుణ్ణి, మేనత్త సాత్వతిని చూడాలని ఒకరోజు శ్రీకృష్ణుడు వెళ్ళాడు.
   వాసుదేవుణ్ణి  ప్రేమతో ఆదరించింది సాత్వతి. అతిథి మర్యాదలు పూర్తయ్యాక తన కొడుకు శిశుపాలుణ్ణి అతడి చేతికి అందించింది. శ్రీకృష్ణుడు అతణ్ణి అందుకోగానే శిశుపాలుడికి ఉన్న నాలుగు చేతుల్లో రెండు చేతులు, నుదిటి మీద ఉన్న కన్ను మాయమయ్యాయి.
   అది చూసి సాత్వతి ఆశ్చర్యంగా తన కొడుకు మరణం నారాయణుడి చేతిలో ఉందని తెలుసుకుంది. వెంటనే “ముకుందా! వీడు పరమ దుష్టుడైనా, నీకు ఇష్టుడు కాకపోయినా, నీతో వినయంగా ప్రవర్తించక పోయినా కరుణించి వంద తప్పుల వరకు ఇతణ్ణి క్షమించు!” అని వేడుకుంది. భగవంతుడైన జనార్దనుడు ఆమెకు ఆ  వరాన్ని ప్రసాదించాడు.
   శ్రీకృష్ణుడికి మేనల్లుడే అయినా కూడా శిశుపాలుడు పెరిగి పెద్దవాడయ్యాక జరాసంధుడు మొదలైన వాళ్ళతో జత కలిపి అతడి శత్రువుల్లో ఒకడుగా మారాడు.
    అన్ని దేశాల నుంచి వచ్చిన రాజులు ఎంతో వైభవంగా ధర్మరాజు చేస్తున్న రాజసూయ యాగాన్ని సంతోషంగా చూస్తున్నారు. అనేకమంది క్షత్రియ వీరులతో నిండిపోయింది సభ.
   సభలో ఉన్న భీష్ముడు ధర్మరాజుతో ధర్మరాజా! అందరికి ఇష్టమైనవాడు, లోకంలో అందరితోను గౌరవింపబడేవాడు అయిన గొప్పవాణ్ణి ఒకణ్ణి ఎంచుకుని అతడికి అర్ఘ్యపాద్యాలతో పూజచేసి ఈ సభలో సత్కరించు! అన్నాడు.
   భీష్ముడు ఇచ్చిన సలహాకి ధర్మరాజు చాలా సంతోషించాడు. కాని, ఎవర్ని సత్కరించాలో తేల్చుకోలేకపోయాడు.
  మహాత్మా! ఈ రాజ లోకంలో అటువంటి గొప్పవాడు, సత్కారానికి అర్హుడయినవాడు ఎవరో నాకు తెలియడం లేదు. పెద్దలు మీరే నిర్ణయించి చెప్తే, మీరు చెప్పినట్టే అతణ్ణి సత్కరిస్తాను అన్నాడు వినయంగా.
   పుండరీకాక్షుడైన శ్రీకృష్ణుడు తప్ప నువ్విచ్చే అర్ఘ్యాన్ని అందుకోడానికి అర్హత కలిగిన గొప్పవాడు ఇంకెవరున్నారు? అతడికే ఆ సత్కారాన్ని అందించు! అన్నాడు భీష్ముడు.
   పెద్దవాడైన భీష్ముడి మాటల్ని గౌరవించి ధర్మరాజు సహదేవుడు తెచ్చిన అర్ఘ్యాన్ని తీసుకుని శ్రీకృష్ణుణ్ణి శాస్త్రోక్తంగా పూజచేసి సత్కరించాడు.
   అది చూసి ఓర్చుకోలేక శిశుపాలుడు శ్రీకృష్ణుణ్ణి చూసి ఆక్షేపణ చేస్తూ ధర్మరాజా! దేశదేశాల నుండి వచ్చిన రాజులు అనేక మంది ఉండగా, నియమనిష్ఠులు, శిష్టాచారులు అయిన బ్రాహ్మణులు ఎంతో మంది ఉండగా గాంగేయుడి మాట విని శ్రీకృష్ణుణ్ణి సత్కరించి నీ అవివేకాన్ని తెలియ పరుచుకున్నావు.
   ధర్మపరుడివని, పూజ్యుడివని నీ సుగుణాలు విని రాజలోకమంతా కదిలి వచ్చింది. వాళ్ళందరినీ నువ్వు అవమానించావు. ఈ శ్రీకృష్ణుడు నీ సత్కారనికి అర్హుడని అనుకున్నావా? ఇతడు నీకు ఇష్టమైన వాడయితే కావలసినంత ధనమిచ్చి పంపించు.
   ఈ సభలో మావంటి గొప్ప గొప్ప మహారాజులున్నారు, కృపాచార్యులు, ద్రోణాచార్యుల వంటి ఆచార్యులు ఉన్నారు. అటువంటివాళ్ళని పూజించవచ్చు కదా? అని నోటికి వచ్చినట్టు మాట్లాడుతూ సభలోంచి లేచి వెళ్ళిపోయాడు. అతడితో పాటు అతడి స్నేహితులు కూడా వెళ్ళిపోయారు.
  శిశుపాలుడు, అతడి స్నేహితులు కలిసి వెళ్ళిపోవడం చూసిన ధర్మరాజు వీళ్ళందరూ కలిసి యుద్ధం మొదలుపెడితే తను చేస్తున్న యాగం మధ్యలో ఆగిపోతుందని అనుకున్నాడు. శిశుపాలుడి దగ్గరికి వెళ్ళి అతడితో శాంతంగా మాట్లాడి లోపలికి రమ్మని ప్రాధేయపడ్డాడు.
   ఎంతమంది ఎన్ని విధాలుగా చెప్పినా అతడు తన మూర్ఖత్వాన్ని మాత్రం వదల్లేదు. కృష్ణుడికి ఎదురుగా నిలబడి అతణ్ణి తిట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
   రాజలోకమంతా చూస్తుండగా చక్రధారుడు ప్రాగ్జ్యోతిషంలో ఉండే భగదత్తుడి మీదకి నేను దండెత్తి వెళ్ళినప్పుడు ఈ శిశుపాలుడు అన్యాయంగా ద్వారకానగరంలో ప్రవేశించి నగర ప్రజల్ని బాధపెట్టి ఆ నగరాన్ని కాల్చేశాడు.
   మా భోజవంశపు రాజులు వాళ్ళ కుటుంబాలతో కలిసి రైవత పర్వత ప్రాంతంలో ఆనందంగా గడుపుతున్న సమయంలో వాళ్ళని చంపేశాడు.
   వసుదేవుడు యజ్ఞం చేద్దామనుకున్న సమయంలో అతడి గుర్రాన్ని దొంగిలించుకుని వెళ్ళి దాచిపెట్టాడు.
   నన్ను అనేకసార్లు మాటలతో నిందించాడు. ఇతడు పుట్టినప్పుడు చూడడానికి వెళ్ళినప్పుడు మా అత్త సాత్వతి ఇతణ్ణి నూరు తప్పుల వరకు క్షమించి వదిలెయ్యమని చెప్పింది. అమె చెప్పినట్టే చేస్తానని ఆమెకి మాట ఇచ్చాను.
   ఇప్పుడు మీ అందరి ఎదురుగా ఏ కారణం లేకుండా నన్ను తిట్టడం మీరందరూ చూశారు. ఇతడు చేసిన తప్పులు ఇప్పటికే నూరు దాటాయి కనుక, ఇతణ్ణి ఇప్పుడే ఇక్కడే సంహరిస్తున్నాను అని చెప్పి తన చక్రాన్ని వదిలి పెట్టాడు.
  అది వెళ్ళి రాజలోకమంతా భయంతో చూస్తుండగా శిశుపాలుడి తల నరికి తిరిగి శ్రీకృష్ణుణ్ణి చేరింది.
అవసరానికి ఆదుకునే దైవాన్నే దూషిస్తే ఇంక ఆదుకునేది ఎవరు?

  
  


శరీర వ్యామోహం
మయూరధ్వజుడు
   మణిపురానికి రాజు మయూరధ్వజుడు.అతడి కొడుకు తామ్రధ్వజుడు. ధర్మరాజు రాజసూయ యాగ౦ చేసి యాగాశ్వాన్ని వదిలిపెట్టాడు.
   దాని వెనుక కృష్ణార్జునులు బయలుదేరి అశ్వాన్ని పట్టిన వాళ్ళతో యుద్ధ౦ చేసి దాన్ని విడిపి౦చుకుని వస్తున్నారు.
   తామ్రధ్వజుడు యాగాశ్వాన్ని పట్టాడు. అతడు బలాఢ్యుడు. అతడితో యుద్ధ౦ చెయ్యడ౦ చాలా కష్ట౦.ఆ విషయ౦ శ్రీకృష్ణుడికి కూడా తెలుసు.
   అయినా అశ్వాన్ని పట్టాడు కాబట్టి అతడితో యుద్ధ౦ చెయ్యక తప్పలేదు. యుద్ధ౦లో కృష్ణార్జునులు ఓడిపోయారు.
   మయూరధ్వజుడు గొప్ప దానశీలి. అడిగినవాళ్ళకి లేదనకు౦డా దాన౦ చే సేవాడు. కృష్ణార్జునులిద్దరు బ్రాహ్మణ వేష౦ వేసుకుని మయూరధ్వజుడి దగ్గరకి వెళ్ళారు.
   మయూరధ్వజుడు వాళ్ళకి ఎదురెళ్ళి గౌరవ౦గా ఆహ్వాని౦చాడు. “మహనీయులారా! నా వల్ల మీకు కావల్సి౦దేమిటి?  అని అడిగాడు.
   “ రాజా ! మే౦ వచ్చేప్పుడునా కొడుకుని సి౦హ౦ పట్టుకు౦ది. నన్ను తిని నా కొదుకుని వదిలిపెట్టమని అడిగాను. అది వినలేదు సరికదా రాజు శరీర౦లో సగభాగ౦ ఇస్తేనే వదిలిపెడతాన౦ది. నిన్నడిగి వస్తానని చెప్పి వచ్చాను!” అన్నాడు కృష్ణుడు.
   శ్రీక్రుశ్ణుడు చెప్పినదాన్ని విన్న రాజు భార్య అయ్యా! భర్తలో సగ౦ భాగ౦ భార్యే కనుక నేనే సి౦హానికి ఆహార౦గా వస్తాను! అని చెప్పింది.
   తల్లి చెప్పినదాన్ని విని వెంటనే రాజు కుమారుడు తామ్రధ్వజుడు అయ్యా! త౦డ్రికి అర్ధ భాగ౦ కొడుకు కూడా అవుతాడు. కనుక, నేనే సింహనికి అహరంగా వస్తాను అన్నాడు వినయంగా.
   కాని, శ్రీకృష్ణుడు ఒప్పుకోలేదు. రాజు శరీర౦లో అర్ధ భాగాన్ని అతడి భార్య, కొడుకు కలిసి కోసి ఇవ్వాలని సి౦హ౦ అడిగి౦ది కాబట్టి అదే విధ౦గా జరగాలన్నాడు.
   మయూరధ్వజుడు తన కొడుకుని, భార్యని పిలిచాడు. “ మీరిద్దరూ కలిసి నా శరీర౦లో అర్ధ భాగ౦ కోసి బ్రాహ్మణులకి ఇవ్వ౦డి!” అని చెప్పాడు. ఇచ్చిన మాట తప్పడ౦ రాజుకి అలవాటు లేదు.
   భార్యా కొడుకులిద్దరు రాజు శరీర౦లో సగభాగాన్ని కోస్తున్నారు. కోస్తున్న వైపు భాగ౦ కాకు౦డ రె౦డో వైపు భాగ౦లో ఉన్న కన్ను ఏడుస్తో౦ది.
   రాజు రె౦డో క౦ట్లో౦చి వస్తున్న నీరు చూశాడు శ్రీకృష్ణుడు. “ రాజా ! నీ శరీరాన్ని దానమిస్తు౦టే బధగా ఉ౦దా? నువ్వలా ఏడుస్తూ ఇచ్చే దాన౦ నాకొద్దు.అటువ౦టి దాన౦ నేను తీసుకోను!” అన్నాడు.
   అది విని మయూరధ్వజుడు “బ్రాహ్మణోత్తమా! నువ్వనుకున్నది నిజ౦ కాదు.నా శరీర౦లో ఒక భాగ౦ బ్రాహ్మణుడికి దాన౦గా వెడుతో౦ది. ఆ భాగ౦ ధన్యమై౦ది.
   ఆ భాగ్య౦ నాకు దక్కలేదే అని రె౦డో భాగ౦ బాధపడుతో౦ది. ఆ బాధని ఆ భాగ౦లో ఉన్న కన్ను కన్నీటి రూప౦లో తెలియ చేస్తో౦ది!” అన్నాడు.
   శరీరాన్ని కోస్తున్న బాధ క౦టే, బ్రాహ్మణ దానానికి అర్హత మొత్త౦ శరీరానికి లేకపోయి౦దే .. ఎ౦త దురదృష్టవ౦తుణ్ణి!  అని మయూరధ్వజుడు బాధపడుతున్నాడు.
   దానశీ లి అయిన రాజు మ౦చి మనసు కూడా అతడి శరీర౦ కోసి ఇస్తున్నప్పుడు బాధ పడకు౦డ సహకరి౦చి౦ది. ఎ౦త గొప్పవాడు మయూరధ్వజుడు !!
   దాన౦గా వెళ్ళడ౦ కోస౦ బాధపడుతున్న రె౦డో శరీరభాగ౦..దాన్ని తెలియ పరచడానికి కన్నీరు కారుస్తున్న కన్ను..! చూస్తున్న శ్రీకృష్ణుడికి చాలా ఆన౦ద౦గా అనిపి౦చి౦ది. తన విశ్వరూపాన్ని చూపి౦చి మయూరధ్వజుడికి మోక్షాన్ని ప్రసాది౦చాడు.
   మనమ౦దర౦ ఈ శరీరాన్ని విడిచి భగవ౦తుడి దగ్గరకు చేరవలసి౦దే! కనుక, శరీర వ్యామోహ౦ ఉ౦డకూడదు.


వీరత్వము-భీముడు కథ


వీరత్వము
భీముడు కథ
   పాండవ కుమారుడు భీముడు వెయ్యి ఏనుగుల బలం కలవాడని అందరికీ తెలుసు. కాని ఒకానొక సమయంలో అతడి అహంభావం దెబ్బతింది.
   మన ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో అహంభావం చాలాసార్లు పెద్ద అడ్డంకిగా మారుతుంది. అన్నీ మనకే తెలుసుననీ, అందరికంటే ఎక్కువ శక్తి గలవాళ్ళమనీ, గొప్పవాళ్ళమనీ అనుకుంటూ ఉంటాం.
   అది మనల్ని తెలివి తక్కువ వాళ్ళని చేసి మన జీవితాలతో ఆడుకుంటుంది. వినయంగా ఉండడం అనేది ఒక మంచి పాఠంగా తరతరాలుగా మన పూర్వీకులు మనకి బోధిస్తూనే వస్తున్నారు.
   భీముడు గదాయుద్ధంలో ఆరితేరినవాడు అని మనందరికీ తెలుసు. తన గదతో కొండల్ని కూడా పిండి చెయ్యగల సమర్ధుడు. మాహాభారతంలో గొప్ప వీరుడుగా చెప్పబడ్డ భీముడు కూడా ఒకసారి కష్టాల్లో పడ్డాడు.
   ఒకరోజు పాండవులు ద్రౌపదితో కలిసి ప్రయాణం చేస్తున్నారు. చల్లటి గాలితోపాటు చక్కటి సువాస కలిగిన పువ్వుల వాసన గాల్లో తేలుతూ వచ్చింది.
   ఆ సువాసన ద్రౌపదికి చాలా ఇష్టంగా అనిపించింది. వాసనే ఇంత బాగుంది..పువ్వు ఎంత అందంగా ఉంటుందో అనుకుంది.
  పువ్వు కూడా కనిపిస్తే ఎంత బాగుంటుందో! అనుకుంది. అంతే, వెయ్యి రేకులతో ఉన్న పద్మం ఒకటి గాలిలో ఎగురుతూ ద్రౌపది దగ్గర పడింది.
   దాన్నిచూసిన ద్రౌపది అటువంటి పువ్వులు ఇంకా కావాలనుకుంది. ఆ పువ్వులు ఎక్కడ ఉన్నాయో చూసి తీసుకుని రమ్మని భీముణ్ణి అడిగింది.
   భీముడు ద్రౌపది అడిగిన వెంటనే వాటిని తీసుకుని రావడానికి అంగీకరించాడు. ఆ వాసన ఎటువైపు నుంచి వస్తోందో అటువైపు నడుస్తూ నడుస్తూ గంధనమాదన పర్వతం దాటి వెడుతున్నాడు.
   దార్లో ఒక కోతి దారికి అడ్డంగా కూర్చుని ఉంది. అది దాని పొడవైన తోకని దారికి ఒక చివర నుంచి రెండవ చివరి దాకా నిర్లక్ష్యంగా పడేసింది.
   తోకతో దారి మొత్తం ఆక్రమించేసి ఎవరూ ముందుకి వెళ్ళడానికి వీలు లేకుండా కూర్చుంది. భీముడు ముందుకి వెళ్ళాలంటే దాన్ని తొక్కిగాని, దాటిగాని వెళ్ళచ్చు.
   కాని అతడు అలా చెయ్యలేదు. ఓ కోతీ! నీ తోకని కొంచెం పక్కకి తీస్తావా? అని అడిగాడు.
   కోతి అతడితో నాయనా! నేను చాలా ముసలి కోతిని. నాకు అంత శక్తి లేదు. నా తోకని నేనే కదల్చలేనంత బలహీనంగా ఉన్నాను. నువ్వు కదల్చ గలిగితే కొంచెం పక్కకి పెట్టుకుని వెళ్ళిపో! అంది.
   భీముడు దాన్ని కొంచెం పక్కకి తోద్దామనుకున్నాడు. కాని ఆ తోక కదల్లేదు. కొంచెం పైకి తీసి పక్కకి పెడదామనుకున్నాడు. అది ఇప్పుడు కూడా కదల్లేదు.
   పర్వతాల్నే కదప గలిగిన వాణ్ణి ఒక కోతి తోకని కదపలేనా అనుకున్నాడు. ఈసరి ఇంకా బలం ఉపయోగించి తోకని పైకి ఎత్తి పక్కకి పారెయ్యలని అనుకున్నాడు.
  కాని ఈసారి కూడా అతడికి సాధ్యం కాలేదు. కోతి తోకని కదపలేకపోతున్నందుకు భీముడికి పౌరుషం వచ్చింది. తన శక్తి మొత్తం పెట్టి కదపాలని ప్రయత్నించాడు. కాని కోతి తోక కొంచెం కూడా కదల్లేదు.
   భీముడికి అవమానంగా అనిపించింది. వీరుడు ఎప్పుడూ ఓడిపోడాన్ని ఇష్టపడడు. తన శక్తినంతటినీ కూడదీసుకుని మళ్ళీ ప్రయత్నించాడు.
    దాని వల్ల ప్రయోజనం లేకపోయింది. అతడికి చెమటలు పోసేస్తున్నాయి. తన శక్తులన్నీ ఏమయిపోయాయి అనుకుంటున్నాడు.
    తన దేహబలం మీద ఉన్న నమ్మకంతో అహంకారాన్ని ప్రదర్శించాడు. అదే అతడికి ఇబ్బందుల్ని తెచ్చి పెట్టింది. అహంకారాన్ని తగ్గించుకుని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. ఇక్కడ కూర్చుని ఉన్న  కోతి సాధారణమైన కోతి అయి ఉండదు అనుకున్నాడు.
   దాని దగ్గర నిలబడి అయ్యా! నువ్వు నిజమైన కోతివి కాదని తెలుసుకున్నాను. నువ్వు ఎవరో గొప్పశక్తి గలవాడివి. దయచేసి నువ్వు ఎవరో చెప్పు! అని ప్రార్ధించాడు.
   కోతి ఆకారంలో ఉన్నవాడు రామాయణంలో ఉన్న గొప్ప వీరుడు హనుమంతుడు. అతడు చిరంజీవి, అన్నీ తెలిసినవాడు. అతడు కూడా భీముడిలా వాయుదేవుడి అంశతో పుట్టినవాడు.
    భీముడు వెడుతున్న ప్రాంతం ప్రమాదకరమైంది. వెయ్యి రేకులు కలిగిన పద్మం కోసం భీముడు వెడుతున్న ప్రాంతంలోకి సామాన్య ప్రజలు ఎవరూ వెళ్ళలేరు.
   తన శక్తిమీద తనకు ఉన్న నమ్మకంతో కలిగిన అహంభావంతో ఆ ప్రాంతంలోకి అడుగు పెట్టబోతున్న భీముణ్ణి వారించాలనుకున్నాడు హనుమంతుడు. అందుకే భీముడికి అడ్డుపడ్డాడు.
   అతడు ఆపదలో చిక్కుకుంటాడని, అతడిలో ఉన్న అహంభావాన్ని తగ్గించడానికి కూడా అదే సమయమని అనుకున్నాడు హనుమంతుడు.
  ఆ విషయాన్ని అర్ధం చేసుకున్నబీముడు అక్కడ కూర్చుని ఉన్నది తనకంటే వీరుడైన హనుమంతుడని, తనని రక్షించడానికే అక్కడ కూర్చుని ఉన్నాడని తెలుసుకుని అతడికి పదే పదే నమస్కరించాడు.
అహంకారం వల్ల అలోచనాశక్తి నశిస్తుంది!!
   


వావివరుసలు
సైంధవుడు కథ
   పాండవులు కొంతకాలం తృణబిందుడు అనే పేరుగల మహర్షి ఆశ్రమంలో నివసించారు. ఒకరోజు పాంచాలిని ఆశ్రమంలో ఉంచి వేటకోసం బయలుదేరారు. పురోహితుడు ధౌమ్యుడు కూడా ఆశ్రమంలో పాంచాలికి తోడుగా ఉండిపోయాడు.
   అదే సమయంలో సాళ్వరాజ కుమార్తెని పెళ్ళి చేసుకోవడం కోసం సైంధవుడు చతురంగ బల సమేతంగా గొప్ప వైభవంతో బయలుదేరి వెడుతున్నాడు. తృణబిందు ఆశ్రమం మీదుగా వెడుతుండగా అతడికి ఆశ్రమం దగ్గర తిరుగుతున్న ద్రౌపది కనిపించింది.
   వెంటనే రథాన్ని ఆపమని, తన పరివారాన్ని అక్కడే ఉండమని చెప్పి ద్రౌపది దగ్గరికి వచ్చాడు. లతాంగీ! నువ్వెవరివి? వనదేవతవా? సురేశ్వరుడితో అలిగి స్వర్గం నుంచి భూమికి వచ్చిన శచీదేవివా? నీ భర్త ఎవరు? నీ పేరేమిటి? అని అడిగాడు.
   ద్రౌపది చెప్పేది వినకుండానే నా గురించి చెప్తాను విను. నేను సింధు సౌవీరనాథుణ్ణి, జయద్రధుణ్ణి! అన్నాడు.
   ద్రౌపది అతణ్ణి చూసి నువ్వు శివవంశంలో పుట్టినవాడివి, సురధపుత్రుడివి అని నాకు తెలుసు. నేను పాంచాలరాజు ద్రుపదుడి కూతుర్ని. నా పేరు కృష్ణ. పాండుకుమారులయిన యుధిష్టిర బీమార్జున నకులసహదేవులకు ధర్మ పత్నిని.
   వాళ్ళిప్పుడు వేటకి వెళ్ళారు. తిరిగి వచ్చాక వాళ్ళిచ్చే సత్కారం తీసుకుని వెడుదురుగాని లోపలికి వచ్చి కూర్చోండి అని గౌరవంగా చెప్పింది.
   సైంధవుడు చిరునవ్వుతో లతాంగీ! రాజ్యాన్ని పోగొట్టుకుని ఈ అడవుల వెంట పడి తిరుగుతున్న వాళ్ళతో ఏం సుఖపడతావు? సింధు సౌవీర రాజ్యాలకి అధిపతిని నేను. నన్ను వరించి నాతో వచ్చి సుఖభోగాలు అనుభవించు. లే! నీ భర్తలు రాకముందే నా రథం ఎక్కు త్వరగా తీసుకుని వెడతాను! అని ఆమెని తొందర పెట్టాడు.
   అతడి మాటలు విని ద్రౌపది సైంధవా! కౌరవ పాండవులకి చెల్లెలయిన దుశ్శలకి నువ్వు భర్తవి. అంటే, నువ్వు నాకు తోబుట్టువవుతావు. ఇటువంటి మాటలు నువ్వు మాట్లాడచ్చా? అని మందలించింది.
   అది విని సైంధవుడు పాంచాలీ! రాజ్యాలకి అధిపతులమైన మాకు స్త్రీల మీద మక్కువ కలిగితే వావి వరుసలతో పనిలేదు. నువ్వు రాకపోతే బలవంతంగా తీసుకుని వెళ్ళిపోతాను! అన్నాడు.
  అతడి మాటలు విని ద్రౌపది మూర్ఖుడా!  నన్ను సామాన్య వనితగా భావించకు. నేను అయిదుగురు మహావీరులకి భార్యని. వాళ్ళకి నీ గురించి తెలిసిందంటే పరమేశ్వరుడు కూడా నిన్ను రక్షించలేడు. నీ బుద్ధిని మార్చుకో. పాండవ వీరులకి కోపం తెప్పించక నీ దారిన నువ్వు వెళ్ళు అని చెప్పింది.
   ఆ పాపత్ముడు ద్రౌపది మాటలు పట్టించుకోకుండా ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని లాగి రథం మీద కూర్చోబెట్టుకున్నాడు. ద్రౌపది ధౌమ్యుణ్ణి పిలుస్తూ ధౌమ్యా! ఈ సైంధవుడు నన్ను తీసుకుని పోతున్నాడు అని అరిచింది.
   ధౌమ్యుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఇటువంటి సాహసం చెయ్యకు. పాండవులు వచ్చారంటే నీ పని పడతారు. ద్రౌపదిని వదిలి పెట్టు అని ఆశ్చర్యంతోను భయంతోను చెప్తూనే ఉన్నాడు. కాని సైంధవుడు అతడి మాటలు పట్టించుకోకుండా ద్రౌపదిని తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
   కొంచెం సేపటికి పాండుకుమారులు ఆశ్రమానికి తిరిగి వచ్చారు. ధాత్రి అనే పరిచారిక ఏడుస్తూ వచ్చి సైంధవుడు చేసిన దుర్మార్గాన్ని వివరించింది. వాళ్ళు అయిదుగురు ప్రళయకాల రుద్రుల్లా ఆయుధాలు తీసుకుని రథాలెక్కి వాయువేగంతో సైంధవుడు వెళ్ళిన వైపు బయలుదేరి వెళ్ళారు.
   ద్రౌపదిని తీసుకుని పారిపోతున్న సైంధవుడి మీదకి, అతడి సైన్యం మీదకి రివ్వురివ్వుమని బాణలు వచ్చి పడుతున్నాయి. పాండవులు వస్తున్నారని తెలుసుకుని ద్రౌపది ధైర్యంగా ఉండిపోయింది.
   సైంధవుడు కూడ వస్తున్నది పాండవులే అని నిశ్చయించుకుని తను కూడా యుద్ధసన్నద్ధుడయ్యాడు. లేళ్ళ మీదకి ఉరుకుతున్న కొదమ సింహాల్లా సైంధవుడి సైన్యాన్ని చుట్టుముట్టారు. దొరికిన వాళ్ళని దొరికినట్టు చంపేస్తున్నారు.
     భీముడు తన గదతో ఏనుగుల కుంభస్థలాలు పగులకొడుతున్నాడు. రథాల్ని పిండి చేస్తున్నాడు. గుర్రాల్ని నేల కూలుస్తున్నాడు. విజయుడు గాండీవంతో సైంధవసేన తలలు ఎగరకొడుతున్నాడు. నకులసహదేవులు దొరికినవాళ్ళని దొరికినట్టు చంపేస్తున్నారు.
   పాండవవీరుల యుద్ధకౌశలానికి కొంచెం సేపట్లోనే ఆ ప్రదేశమంతా పీనుగులతో నిండి పోయింది. చివరికి సైంధవుడు వాళ్ళకి పట్టుబడ్డాడు.
   భీముడు అతణ్ణి పట్టుకుని కొంతసేపు పిడికిళ్ళతోను, కొంతసేపు మోకాళ్ళతోను, కొంతసేపు గదతోను కొడుతూనే ఉన్నాడు. అది చూసిన అర్జునుడు చాలు చాలు! ఇంక కొడితే చచ్చిపోతాడు అని ఆపించాడు.
   ఇంకా కోపం తగ్గని భీముడు పదునైన కత్తిని తీసుకుని సైంధవుడి తలని సగం సగం చెక్కి చూసేవాళ్ళకి నవ్వొచ్చేట్టు చేశాడు.
   సైంధవుడి ఆకారాన్ని వికారంగా చేసి వృకోదరుడు (భీముడు) నిన్ను వదిలేస్తే ప్రతి సభలోను నేను పాండవులకి దాసుణ్ణి అని చెప్పుకుంటావా? అని అడిగాడు.
   సైంధవుడు భీముడిచేత దెబ్బలు తినలేక చేతులు జోడించి అలాగే చెప్పుకుంటాను విడిచిపెట్టు అన్నాడు. చివరికి కొట్టడం ఆపి అతణ్ణి ధర్మరాజు దగ్గరికి తీసుకుని వెళ్ళారు.
   అతణ్ణి చూసి పాంచాలి నవ్వింది. యుధిష్ఠిరుడు ఈ రోజు నుంచి నువ్వు చెడ్డ పనులు మానేసి మంచివాడిగా బ్రతుకు అని చెప్పి అతణ్ణి విడిచి పెట్టాడు.
   పాండవులు శత్రువుల్ని జయించుకుంటూ పధ్నాలుగు సంవత్సరాలు అరణ్యవాసం ఒక సంవత్సరం అజ్ఞాతవాసం పూర్తి చేసుకున్నారు. తరువాత తమ అర్ధరాజ్యాన్ని తమకివ్వమని దుర్యోధనుడికి కబురు చేశారు.
   దుర్యోధనుడు ఇవ్వనన్నాడు. కనీసం అయిదు ఊళ్ళయినా ఇవ్వమని కబురు చేశారు. దుర్యోధనుడు అయిదు ఊళ్ళు కూడా ఇవ్వనన్నాడు.
   అందువల్ల మాహాభారత యుద్ధం ప్రారంభమయింది. ఆ యుద్ధంలో భీష్మ, ద్రోణ, కర్ణ, కృప, శల్యాది మహావీరులందరు మరణించారు. దుర్యోధనుడి నూరుగురు తమ్ముళ్ళని భీముడు చంపాడు. తన ప్రతిజ్ఞ ప్రకారం బీముడు దుర్యోధనుణ్ణి తొడలు పగలగొట్టి చంపాడు.
   పాడవసైన్యంలో కూడా చాలామంది చచ్చిపోయారు. ధర్మప్రవర్తన కలిగిన పాండవులు అయిదుగురు శీమన్నారాయణుడి అనుగ్రహం వల్ల విజయాన్ని సాధించారు.
   శ్రీకృష్ణుడి అనుమతి తీసుకుని ధర్మరాజు రాజ్యమంతటికి రాజుగా పట్టాభ్షిక్తుడై తన నలుగురు తమ్ముళ్లతోను, పవిత్రురాలైన పాంచాలి తోను ధర్మప్రవర్తన కలిగి సుఖంగా జీవించాడు.
   కూతుళ్ళు, కొడుకులు, అన్నదమ్ములు, అక్కచెళ్ళెళ్ళు, వదినలు, మరదళ్ళు, అత్తలు, మామయ్యలు, పిన్నులు, బాబయ్యలు, అమ్మలు, నాన్నమ్మలు, తాతయ్యలు, మనుమలు వంటి బంధుత్వంలో ఉన్న గౌరవాన్ని, తీపిదనాన్ని,ఆత్మీయతని తెలుసుకుని నడుచుకుంటే సమాజంలో ఏ ప్రయత్నం లేకుండానే సైంధవుడు పారిపోతాడు!!