About Me

My photo
శ్రీమతి భమిడిపాటి బాలాత్రిపురసుoదరి పేరుతో బాల సాహితీవేత్తగా మీ అ౦దరికీ నేను పరిచయమే! నేను వెలువరిoచిన ముoగిటిముత్యాలు బాలల గేయ కావ్యo తెలుగుభాషోద్యమ కోణoలోoచి చేసిన ప్రసిధ్ధ రచన.ఇప్పటివరకూ 116 మహర్షుల చరిత్రలు,అవతారాల కథలు,అనే పరిశోధనాత్మక రచనలు,యోగి వేమన జీవిత చరిత్ర,బoగారుకలలు,కొత్తబ౦గారులోక౦ వ౦టి 15 పుస్తకాలు వెలువడ్డాయి. కృష్ణాజిల్లారచయితలసoఘo ద్వారా అనేక జాతీయసదస్సులకు నిర్వహణా బాధ్యతలు చేపట్టాను.తానా,అమెరికా వారి ఆధ్వర్యoలో జరిగిన సదస్సులో తెలుగువారి పoడుగలపైన నా పరిశోధనాపత్రo ప్రశoసలు పొoదిoది. 2010లో వoగూరు ఫౌoడేషన్ వారి అoతర్జాతీయ రచయిత్రుల మహాసభలలో బాలసాహిత్యమూ-రచయిత్రుల పాత్ర,.శ్రీ శ్రీ బాలసాహిత్యo వ౦టి పరిశోధనా పత్రాలు పలువురి ప్రశoసలు పొoదాయి. బoదరు డచ్ కోటలో జరిగిన కృష్ణాజిల్లా చారిత్రక వైభవo సదస్సులో కృష్ణాజిల్లా టెలీకమ్యూనికేషన్స్ పైన ప్రత్యేక ప్రసoగo చేశాను. నా కథలు, కవితలు , శీర్షికలు, సీరియల్సూ వివిథ వార, మాస పత్రికలలో నిర్విరామoగా వస్తున్నాయి.కనకదుర్గ ప్రభ,భక్తిసుధ,చిత్సుధ మొదలైన ఆధ్యాత్మిక పత్రికలలో కూడా తరచూ కనిపిస్తూ ఉoటాయి.ఉయ్యూరు సరసభారతి వారు,కైకలూరు సాహితీ మిత్రులు ఉగాది ఉత్తమ కవయిత్రి పురస్కారాన్ని అoదిoచి గౌరవిoచారు.విజయవాడ సిధ్ధార్థ మహిళా కళాశాల వారు నన్ను సత్కరిoచారు.వృత్తి రీత్యా విజయవాడ బిఎస్ఎన్ఎల్ లో సీనియర్ సూపర్ వైజర్ గా పనిచేస్తున్నాను.

వావివరుసలు
సైంధవుడు కథ
   పాండవులు కొంతకాలం తృణబిందుడు అనే పేరుగల మహర్షి ఆశ్రమంలో నివసించారు. ఒకరోజు పాంచాలిని ఆశ్రమంలో ఉంచి వేటకోసం బయలుదేరారు. పురోహితుడు ధౌమ్యుడు కూడా ఆశ్రమంలో పాంచాలికి తోడుగా ఉండిపోయాడు.
   అదే సమయంలో సాళ్వరాజ కుమార్తెని పెళ్ళి చేసుకోవడం కోసం సైంధవుడు చతురంగ బల సమేతంగా గొప్ప వైభవంతో బయలుదేరి వెడుతున్నాడు. తృణబిందు ఆశ్రమం మీదుగా వెడుతుండగా అతడికి ఆశ్రమం దగ్గర తిరుగుతున్న ద్రౌపది కనిపించింది.
   వెంటనే రథాన్ని ఆపమని, తన పరివారాన్ని అక్కడే ఉండమని చెప్పి ద్రౌపది దగ్గరికి వచ్చాడు. లతాంగీ! నువ్వెవరివి? వనదేవతవా? సురేశ్వరుడితో అలిగి స్వర్గం నుంచి భూమికి వచ్చిన శచీదేవివా? నీ భర్త ఎవరు? నీ పేరేమిటి? అని అడిగాడు.
   ద్రౌపది చెప్పేది వినకుండానే నా గురించి చెప్తాను విను. నేను సింధు సౌవీరనాథుణ్ణి, జయద్రధుణ్ణి! అన్నాడు.
   ద్రౌపది అతణ్ణి చూసి నువ్వు శివవంశంలో పుట్టినవాడివి, సురధపుత్రుడివి అని నాకు తెలుసు. నేను పాంచాలరాజు ద్రుపదుడి కూతుర్ని. నా పేరు కృష్ణ. పాండుకుమారులయిన యుధిష్టిర బీమార్జున నకులసహదేవులకు ధర్మ పత్నిని.
   వాళ్ళిప్పుడు వేటకి వెళ్ళారు. తిరిగి వచ్చాక వాళ్ళిచ్చే సత్కారం తీసుకుని వెడుదురుగాని లోపలికి వచ్చి కూర్చోండి అని గౌరవంగా చెప్పింది.
   సైంధవుడు చిరునవ్వుతో లతాంగీ! రాజ్యాన్ని పోగొట్టుకుని ఈ అడవుల వెంట పడి తిరుగుతున్న వాళ్ళతో ఏం సుఖపడతావు? సింధు సౌవీర రాజ్యాలకి అధిపతిని నేను. నన్ను వరించి నాతో వచ్చి సుఖభోగాలు అనుభవించు. లే! నీ భర్తలు రాకముందే నా రథం ఎక్కు త్వరగా తీసుకుని వెడతాను! అని ఆమెని తొందర పెట్టాడు.
   అతడి మాటలు విని ద్రౌపది సైంధవా! కౌరవ పాండవులకి చెల్లెలయిన దుశ్శలకి నువ్వు భర్తవి. అంటే, నువ్వు నాకు తోబుట్టువవుతావు. ఇటువంటి మాటలు నువ్వు మాట్లాడచ్చా? అని మందలించింది.
   అది విని సైంధవుడు పాంచాలీ! రాజ్యాలకి అధిపతులమైన మాకు స్త్రీల మీద మక్కువ కలిగితే వావి వరుసలతో పనిలేదు. నువ్వు రాకపోతే బలవంతంగా తీసుకుని వెళ్ళిపోతాను! అన్నాడు.
  అతడి మాటలు విని ద్రౌపది మూర్ఖుడా!  నన్ను సామాన్య వనితగా భావించకు. నేను అయిదుగురు మహావీరులకి భార్యని. వాళ్ళకి నీ గురించి తెలిసిందంటే పరమేశ్వరుడు కూడా నిన్ను రక్షించలేడు. నీ బుద్ధిని మార్చుకో. పాండవ వీరులకి కోపం తెప్పించక నీ దారిన నువ్వు వెళ్ళు అని చెప్పింది.
   ఆ పాపత్ముడు ద్రౌపది మాటలు పట్టించుకోకుండా ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని లాగి రథం మీద కూర్చోబెట్టుకున్నాడు. ద్రౌపది ధౌమ్యుణ్ణి పిలుస్తూ ధౌమ్యా! ఈ సైంధవుడు నన్ను తీసుకుని పోతున్నాడు అని అరిచింది.
   ధౌమ్యుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఇటువంటి సాహసం చెయ్యకు. పాండవులు వచ్చారంటే నీ పని పడతారు. ద్రౌపదిని వదిలి పెట్టు అని ఆశ్చర్యంతోను భయంతోను చెప్తూనే ఉన్నాడు. కాని సైంధవుడు అతడి మాటలు పట్టించుకోకుండా ద్రౌపదిని తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
   కొంచెం సేపటికి పాండుకుమారులు ఆశ్రమానికి తిరిగి వచ్చారు. ధాత్రి అనే పరిచారిక ఏడుస్తూ వచ్చి సైంధవుడు చేసిన దుర్మార్గాన్ని వివరించింది. వాళ్ళు అయిదుగురు ప్రళయకాల రుద్రుల్లా ఆయుధాలు తీసుకుని రథాలెక్కి వాయువేగంతో సైంధవుడు వెళ్ళిన వైపు బయలుదేరి వెళ్ళారు.
   ద్రౌపదిని తీసుకుని పారిపోతున్న సైంధవుడి మీదకి, అతడి సైన్యం మీదకి రివ్వురివ్వుమని బాణలు వచ్చి పడుతున్నాయి. పాండవులు వస్తున్నారని తెలుసుకుని ద్రౌపది ధైర్యంగా ఉండిపోయింది.
   సైంధవుడు కూడ వస్తున్నది పాండవులే అని నిశ్చయించుకుని తను కూడా యుద్ధసన్నద్ధుడయ్యాడు. లేళ్ళ మీదకి ఉరుకుతున్న కొదమ సింహాల్లా సైంధవుడి సైన్యాన్ని చుట్టుముట్టారు. దొరికిన వాళ్ళని దొరికినట్టు చంపేస్తున్నారు.
     భీముడు తన గదతో ఏనుగుల కుంభస్థలాలు పగులకొడుతున్నాడు. రథాల్ని పిండి చేస్తున్నాడు. గుర్రాల్ని నేల కూలుస్తున్నాడు. విజయుడు గాండీవంతో సైంధవసేన తలలు ఎగరకొడుతున్నాడు. నకులసహదేవులు దొరికినవాళ్ళని దొరికినట్టు చంపేస్తున్నారు.
   పాండవవీరుల యుద్ధకౌశలానికి కొంచెం సేపట్లోనే ఆ ప్రదేశమంతా పీనుగులతో నిండి పోయింది. చివరికి సైంధవుడు వాళ్ళకి పట్టుబడ్డాడు.
   భీముడు అతణ్ణి పట్టుకుని కొంతసేపు పిడికిళ్ళతోను, కొంతసేపు మోకాళ్ళతోను, కొంతసేపు గదతోను కొడుతూనే ఉన్నాడు. అది చూసిన అర్జునుడు చాలు చాలు! ఇంక కొడితే చచ్చిపోతాడు అని ఆపించాడు.
   ఇంకా కోపం తగ్గని భీముడు పదునైన కత్తిని తీసుకుని సైంధవుడి తలని సగం సగం చెక్కి చూసేవాళ్ళకి నవ్వొచ్చేట్టు చేశాడు.
   సైంధవుడి ఆకారాన్ని వికారంగా చేసి వృకోదరుడు (భీముడు) నిన్ను వదిలేస్తే ప్రతి సభలోను నేను పాండవులకి దాసుణ్ణి అని చెప్పుకుంటావా? అని అడిగాడు.
   సైంధవుడు భీముడిచేత దెబ్బలు తినలేక చేతులు జోడించి అలాగే చెప్పుకుంటాను విడిచిపెట్టు అన్నాడు. చివరికి కొట్టడం ఆపి అతణ్ణి ధర్మరాజు దగ్గరికి తీసుకుని వెళ్ళారు.
   అతణ్ణి చూసి పాంచాలి నవ్వింది. యుధిష్ఠిరుడు ఈ రోజు నుంచి నువ్వు చెడ్డ పనులు మానేసి మంచివాడిగా బ్రతుకు అని చెప్పి అతణ్ణి విడిచి పెట్టాడు.
   పాండవులు శత్రువుల్ని జయించుకుంటూ పధ్నాలుగు సంవత్సరాలు అరణ్యవాసం ఒక సంవత్సరం అజ్ఞాతవాసం పూర్తి చేసుకున్నారు. తరువాత తమ అర్ధరాజ్యాన్ని తమకివ్వమని దుర్యోధనుడికి కబురు చేశారు.
   దుర్యోధనుడు ఇవ్వనన్నాడు. కనీసం అయిదు ఊళ్ళయినా ఇవ్వమని కబురు చేశారు. దుర్యోధనుడు అయిదు ఊళ్ళు కూడా ఇవ్వనన్నాడు.
   అందువల్ల మాహాభారత యుద్ధం ప్రారంభమయింది. ఆ యుద్ధంలో భీష్మ, ద్రోణ, కర్ణ, కృప, శల్యాది మహావీరులందరు మరణించారు. దుర్యోధనుడి నూరుగురు తమ్ముళ్ళని భీముడు చంపాడు. తన ప్రతిజ్ఞ ప్రకారం బీముడు దుర్యోధనుణ్ణి తొడలు పగలగొట్టి చంపాడు.
   పాడవసైన్యంలో కూడా చాలామంది చచ్చిపోయారు. ధర్మప్రవర్తన కలిగిన పాండవులు అయిదుగురు శీమన్నారాయణుడి అనుగ్రహం వల్ల విజయాన్ని సాధించారు.
   శ్రీకృష్ణుడి అనుమతి తీసుకుని ధర్మరాజు రాజ్యమంతటికి రాజుగా పట్టాభ్షిక్తుడై తన నలుగురు తమ్ముళ్లతోను, పవిత్రురాలైన పాంచాలి తోను ధర్మప్రవర్తన కలిగి సుఖంగా జీవించాడు.
   కూతుళ్ళు, కొడుకులు, అన్నదమ్ములు, అక్కచెళ్ళెళ్ళు, వదినలు, మరదళ్ళు, అత్తలు, మామయ్యలు, పిన్నులు, బాబయ్యలు, అమ్మలు, నాన్నమ్మలు, తాతయ్యలు, మనుమలు వంటి బంధుత్వంలో ఉన్న గౌరవాన్ని, తీపిదనాన్ని,ఆత్మీయతని తెలుసుకుని నడుచుకుంటే సమాజంలో ఏ ప్రయత్నం లేకుండానే సైంధవుడు పారిపోతాడు!!   



వాతాపిజీర్ణం
అగస్త్యమహర్షి కథ
  
   పరమేశ్వరుడి వల్ల పాశుపతాస్త్రాన్ని పొంది సంతోషంతో తిరిగి వస్తున్నాడు అర్జునుడు. ఇంద్రుడు దేవగణంతో అర్జునుడికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. నివాతుడు, కవచుడు అనే ఇద్దరు రాక్షసులు దేవతల్ని బాధపెడుతున్నారని వాళ్ళని సంహరించమని అడిగాడు.
   అర్జునుడు అమరావతికి వెళ్ళి దేవతల్ని బాధ పెడుతున్న రాక్షసుల్ని చంపి దేవతలిచ్చిన దివ్యాస్త్రాల్ని తీసుకుని అనందంగా భూలోకానికి తిరిగి వచ్చాడు. పాంచాలి, పాండవులు అతడు పొందిన అస్త్రాల గురించి, దేవతలకి అతడు చేసిన సహాయం గురించి తెలుసుకుని ఎంతో సంతోషంగా అతణ్ణి అభినందించారు.
   ధర్మరాజు తమ్ముళ్ళతోను, పాంచాలితోను కలిసి పుణ్యతీర్థాలు చూస్తూ తిరుగుతున్నాడు. మహర్షుల వల్ల పుణ్య కథల విశేషాలు, ధర్మ విశేషాలు వింటూ అగస్త్యమహర్షి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నాడు. అప్పుడు రోమశుడు అనే మహర్షి అగస్త్యమహర్షి చరిత్ర చెప్తూ వాతాపిజీర్ణం అంటే ఏమిటో ఇలా చెప్పాడు.
   అగస్త్య మహర్షి బ్రహ్మచర్య దీక్ష స్వీకరించి చాలాకాలం తపస్సు చేశాడు. ఒకరోజు అడవిలో తిరుగుతున్న మహర్షికి ఒక చెట్టు కొమ్మకి తలకిందులుగా వ్రేలాడుతున్న తల్లితండ్రులు కనిపించారు. వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళి మీరు ఇలా ఎందుకు ఉన్నారు? అని అడిగాడు.
   నువ్వు ఎంతో కాలం నుంచి తపస్సు చేస్తూ గడిపేస్తున్నావు. పెళ్ళి చేసుకుని సంతానాన్ని పొందకుండా ఉండిపోయావు. అందుచేత మాకు పైలోకాల్లో స్థానం దొరకలేదు. నువ్వు సంతానం పొందేవరకు మేం ఇక్కడే, ఇలాగే  ఉండాలి” అని చెప్పారు.
   అగస్త్యమహర్షి తన తల్లితండ్రులకి విముక్తి కలిగించి వాళ్ళని పుణ్యలోకాలకి పంపించాలని అనుకున్నాడు. తను పెళ్ళి చేసుకుంటే కాని ఈ సమస్య తీరదు. తనకి ఒక కన్య కావాలి కనుక, తన తపశ్శక్తితో విదర్భరాజుకి ఒక కూతురు కలిగేలా చేశాడు.
  ఆ బాలిక లోపాముద్ర అనే పేరుతో పెరుగుతోంది. ఆమె పెరిగి పెద్దదై యుక్త వయస్సుకి వచ్చింది. అగస్త్య మహర్షికి భయపడి రాజకుమారులు ఎవరూ అమెని పెళ్ళి చేసుకోడానికి ముందుకు రాలేదు.
   ఒకరోజు అగస్త్య మహర్షి విదర్భరాజు దగ్గరికి వెళ్ళి తనకు లోపాముద్రనిచ్చి పెళ్ళి చెయ్యమని అడిగాడు. నారబట్టలు కడుతూ, కందమూలాలు తింటూ, దట్టమైన అడవుల్లో తపస్సు చేసుకుంటూ చిక్కి శల్యమై ఉన్న ఆ బ్రాహ్మణుడికి తన కుమార్తెనిచ్చి పెళ్ళి చెయ్యడానికి రాజు మనస్సు అంగీకరించలేదు.
   ఏం చెయ్యాలో తేల్చుకోలేక రాజ దంపతులు బాధపడుతున్నారు. సుగుణాలరాశి లోపాముద్ర తల్లితండ్రుల బాధని అర్ధం చేసుకుని అగస్త్య మహర్షిని తప్ప ఇంకెవరినీ పెళ్ళి చేసుకోనని తండ్రికి చెప్పింది.
   కూతురు ఇష్టం తెలుసుకుని విదర్భరాజు దంపతులు సంతోషపడ్డారు. లోపాముద్రని అగస్త్యమహర్షికి ఇచ్చి పెళ్ళి చేశారు. ఆమెకి కూడా నారబట్టలు కట్టి అగస్త్యమహర్షితో పాటు అతడి ఆశ్రమానికి పంపించారు.
   అగస్త్య మహర్షి తనతో వచ్చిన లోపాముద్రని తీసుకుని గంగాతీరం చేరుకుని తపస్సులో మునిగిపోయాడు. లోపాముద్ర భక్తిశ్రద్ధలతో భర్తకి సేవ చేస్తోంది. ఆమె చేస్తున్న సేవకి సంతోషపడి అగస్త్యమహర్షి లోపాముద్రని ఏం కావాలో కోరుకో ఇస్తానన్నాడు.
   ప్రాణేశ్వరా! మనమిద్దరం మంచి బట్టలు, ఆభరణాలు ధరించాలని కోరికగా ఉంది” అని చెప్పింది. అగస్త్యుడు ధనం కోసం తన తపశ్శక్తిని ఖర్చుపెట్టుకోడానికి ఇష్టపడలేదు.
   పురుకుత్స మహారాజు కొడుకైన త్రసదస్యుడు అనే రాజు దగ్గరికి వెళ్ళి“ రాజా! నేను ధనం కోసం నీ దగ్గరికి వచ్చాను. నీ ప్రజల పోషణకి ఆటంకం కలగకుండా ఏదైన మిగిలితే ఆ ధనాన్ని నాకియ్యి” అని అడిగాడు.
   త్రసదస్యుడు“ మహత్మా! మణిమతీ పురంలో వాతాపి ఇల్వలుడు అనే పేరుగల అన్నదమ్ములు ఉన్నారు. వాళ్ళు చాలా ధనవంతులు. మనం వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళి కావలసినంత  ధనం తెచ్చుకుని వద్దాము” అన్నాడు.
   అగస్త్యుడు రాజుతో కలిసి రాక్షసుడైన ఇల్వలుడి ఇంటికి వెళ్ళాడు. ఇల్వలుడు వాళ్ళని ఆదరంగా ఆహ్వానించి లోపలికి తీసుకుని వెళ్ళాడు. అతిథి సత్కారం చేసి భోజనం ఏర్పాట్లు చేస్తున్నాడు.
   అ సమయంలో రాజు మహర్షితో రహస్యంగా “ మహాత్మా! ఇల్వలుడు, వాతాపి అనేక మాయలు తెలిసిన రాక్షసులు. చాలా బలం కలవాళ్ళు. బ్రాహ్మణుల్ని చంపి తినడమంటే వాళ్లకి ఎంతో మక్కువ.
   ఇంతకు ముందు ఇల్వలుడు ఒక బ్రాహ్మణుణ్ణి భోజనానికి పిలిచి భక్తిగా పూజచేసి తనకి ఒక మంత్రాన్ని ఉపదేశించమని అడిగాడు. రాక్షసులకి మంత్రాలు ఉపదేశించ కూడదు అని చెప్పి ఆ బ్రాహ్మణుడు మంత్రం ఉపదేశించడానికి అంగీకరించలేదు.
   ఇల్వలుడు కోపంతో  వాతాపిని మేకగా మార్చి అతణ్ణి చంపి వండి, ఆ బ్రాహ్మణుడికి భోజనంగా పెట్టాడు.   తరువాత “వాతాపీ!” అని పిలిచాడు. వాతాపి ఆ బ్రాహ్మణుడి పొట్ట చీల్చుకుని బయటకి రాగనే ఆ బ్రాహ్మణుడు మరణించాడు.
  ఈ రకంగా ఎంతోమంది బ్రాహ్మణుల్ని చంపి అన్నదమ్ములు ఇద్దరూ కలిసి బక్షిస్తున్నారు. వీళ్ళ వల్ల ఇప్పటికే అనేక మంది మరణించారు. ఇప్పుడు  మీకు కూడా అటువంటి భోజనమే పెడతాడు”. మీ జాగ్రత్త కోసం చెప్తున్నాను అన్నాడు.
   అగస్త్య మహర్షి రాజు చెప్పింది విని చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు. ఇంతలో ఇల్వలుడు వచ్చి అగస్త్యమహర్షిని భోజనానికి రమ్మని పిలిచాడు.
   త్రసదస్యుడి గుండె వేగంగా కొట్టుకోడం మొదలెట్టింది. మహర్షిని తనే తీసుకుని వచ్చాడు. ఆయనకి ఏదైనా జరిగితే తనకి బ్రహ్మహత్యా దోషం చుట్టుకుంటుంది అని భయపడుతున్నాడు.
   అగస్త్యమహర్షి ఇల్వలుడి వెంట భోజనం చెయ్యడానికి లోపలికి వెళ్ళాడు. అగస్త్యమహర్షి కంఠం వరకు తృప్తిగా భోజనం చేసి త్రేన్చి వచ్చి యథాప్రకారం రాజు దగ్గర కూర్చున్నాడు.
   వెంటనే ఇల్వలుడువాతాపీ! అని పిలిచాడు. అగస్త్యుడు నవ్వుతూ చేత్తో పొట్ట మీద రాసుకుంటూ  ఓరి పశువా! ఇంకెక్కడి వాతాపి? నా పొట్టలోనే జీర్ణించిపోయాడు ఇంక నువ్వొక్కడివే మిగిలి ఉన్నావు అన్నాడు.
   ఇల్వలుడు అగస్త్యుడి తపశ్శక్తికి భయపడి వణుకుతూ వచ్చి అదేపనిగా నమస్కారాలు చేస్తూ  అయ్యా! నన్ను క్షమించండి. మీకు ఏది కావాలో అడగండి ఇస్తాను అన్నాడు.
   అగస్త్య మహర్షి తనకు ధనం కావలని అడిగాడు. ధనం, బంగారం, వస్తువులు, వాహనాలు తన దగ్గరున్నవన్నీ అగస్త్యుడికి సమర్పించుకుని ఆయన్ని సాగనంపాడు.
తపస్సు లేదా ధ్యానం వల్ల కలిగిన శక్తితో దేన్నయినా సాధించవచ్చు!!


లక్ష్యము
ద్రోణాచార్యుడు కథ
   అర్జునుడు చిన్నతనంలోనే ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి పొందిన విలుకాడుగా పేరు పొందాడు. అప్పటికి అతడు చాలా చిన్నవాడు.
   ఒకరోజు సాయంత్రం అతడు భోజనం చేస్తూండగా పెద్ద గాలి వీచి దీపాలన్నీ ఆరిపోయాయి. అంతా చీకటి మయం. ఏమీ కనిపించట్లేదు...అయినా అర్జునుడు తినడం ఆపలేదు.
  అంత చీకట్లో ఏమీ కనిపించక పోయినా అతడికి అన్నం నోట్లో పెట్టుకోడానికి కష్టంగా అనిపించలేదు.
   ఆ విషయం అతడిలో ఒక అలోచనని రేకెత్తించింది. కళ్లకి ఏదీ కనిపించనంత చీకట్లో భోజనం నోట్లో పెట్టుకోగలిగినప్పుడు అదే చీకట్లో లక్ష్యం వైపు చూడకుండ బాణాల్ని వెయ్యలేనా? అనుకున్నాడు.
   ఆ ఆలోచన రాగానే సాధన మొదలు పెట్టాడు. రాత్రి పగలు కష్టపడి సాధన చేశాడు. అతి తక్కువ కాలంలోనే తన తోటి వాళ్ళల్లో గొప్ప విలుకాడుగా నిలిచాడు.
   అర్జునుడు కంటికి కనిపించనంత దూరంలో ఉన్న లక్ష్యాల్ని కూడా శబ్దం విని బాణం వేసేవాడు. చీకట్లో ఏదేనా వస్తువుల శబ్దంగాని. జంతువుల అలికిడిగాని వినిపించినప్పుడు గురి తప్పకుండా బాణాలు వేసేవాడు.
   అంతేకాదు, అర్జునుడు రెండు చేతులతోనూ ఒకేసారి బాణాలు సంధించడంలో ప్రావీణ్యత సంపాదించాడు. అందుకే అతణ్ణి సవ్యసాచి అని పిలిచేవాళ్ళు.
    గురువు ద్రోణుడు అర్జునుడి విలువిద్యా నైపుణ్యం చూసి చాలా సంతోషించేవాడు. ప్రపంచంలో అతి గొప్ప విలుకాడుగా అర్జునుడే ఉండాలని కోరుకునేవాడు.
   ద్రోణుడుకి అర్జునుడి మీద ఉన్న ప్రత్యేకమైన అభిమానానికి మిగిలిన రాజకుమారులు ఈర్ష్య పడేవాళ్ళు.
   ఒక రోజు ద్రోణుడు అర్జునుడి ప్రత్యేకత ఏమిటో మిగిలిన రాజకుమారులకి తెలియ చెయ్యాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అందుకోసం రాజకుమారులకి విలువిద్యలో పోటీ ఏర్పాట్లు ప్రారంభించాడు.
   కొన్ని రోజుల్లోనే పోటీ ఏర్పాటు చెయ్యబడింది. ద్రోణుడి దగ్గర విలువిద్య నేర్చుకుంటున్నశిష్యులు నూరుగురు కౌరవులు, అయిదుగురు పాండవులు ఈ పోటీలో పాల్గొన్నారు.
   ఒక పక్షిని చెట్టుకి కట్టి దాని కన్నుని లక్ష్యంగా చేశారు. ఒకళ్ళ తరువాత ఒకళ్ళు లక్ష్యాన్ని ఛేదించడానికి రావాలి. 
   వచ్చిన వాళ్ళు బాణాన్ని సంధించే ముందు  ద్రోణుడు వేసిన ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పాలి. ద్రోణుడు అడిగిన ప్రశ్నకి సరిగ్గా జవాబు చెప్పినవాళ్ళే లక్ష్యాన్ని ఛేదిస్తారు. జవాబు సరిగా చెప్పని వాళ్ళు పక్కకి తప్పుకోవాలి.
   వరుసగా ఒక్కొక్కళ్ళే ఆ చోటికి వస్తున్నారు. ద్రోణుడు “ నీకు ఏం కనిపిస్తోంది?” అని అడుగుతున్నాడు.
   శిష్యులు నది, చెట్టు, కొమ్మలు, అకులు, పక్షి అంటూ ఎవరికి కనిపించినదాన్ని వాళ్ళు చెప్తున్నారు. అలా చెప్పిన వాళ్లని పక్కకి తప్పుకోమన్నాడు.
   చివరిగా అర్జునుడి వంతు వచ్చింది. అర్జునుణ్ణి కూడా “నీకు ఏం కనిపిస్తోంది?” అడిగాడు ద్రోణుడు.
   అర్జునుడు “ ఆచార్యా! నాకు పక్షి కన్ను కనిపిస్తోంది” అన్నాడు.
   ద్రోణుడు “వెంటనే బాణాన్ని సంధించు!” అన్నాడు.
   అర్జునుడు పక్షి కన్నుని కొట్టాడు. అదే అర్జునుడి ఏకాగ్రతలో ఉన్న గొప్పతనం.
   పాండుమహారాజు కుమారులు పాండవులు. వాళ్ళల్లో అర్జునుడు మూడవవాడు. ఆ రోజుల్లో అర్జునుడు గొప్ప విలుకాడని అందరికీ తెలుసు.
   పాండవులు ఎంత గొప్పవాళ్ళయినా విధి వాళ్ళని తన వశం చేసుకుని వాళ్ళతో ఎన్నో ఆటలు ఆడుకుంది. జీవితంలో వాళ్ళు చాలా కష్టాలు పడ్డారు.
   ఒక సమయంలో కౌరవులు, పాండవుల్ని దేశం నుంచి బయటకి పంపించి మారు వేషాల్లో జీవించవలసిన పరిస్థితిని కల్పించారు.
   పాండవులు కౌరవుల నుంచి తప్పించుకోడం కోసం బ్రాహ్మణ వేషాల్లో తిరిగారు. పాండవుల్ని, వాళ్ళ తల్లి కుంతీదేవిని తీర్థయాత్రల పేరుతో పంపించి వాళ్ళని చంపడానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేశారు కౌరవులు.
    వాళ్ళకి చిక్కకుండా ఉండడం కోసం పాండవులు మారువేషాల్లో తిరగ వలసి వచ్చింది.
   అదే సమయంలో ద్రుపద మహారాజు తన కుమార్తె ద్రౌపదికి స్వయంవరం ప్రకటించాడు. చాలామంది రాజకుమారులు అక్కడికి చేరుకున్నారు. బ్రాహ్మణులతో కలిసి పాండవులు కూడా అక్కడికి వెళ్ళారు.
   వచ్చిన వాళ్ళల్లో విలువిద్యలో ఆరితేరిన వాళ్ళని తన కుమార్తెకి వరుడుగా ఎంచుకోవాలని అనుకున్నాడు ద్రుపదుడు. స్వయంవరానికి వచ్చిన వాళ్ళకి ఒక పరీక్ష పెట్టాడు.
   పై కప్పుకి ఒక చేపని వ్రేలాడదీశారు. దాని కింద ఒక చక్రాన్ని తిరుగుతూ ఉండేలా అమర్చారు. తిరుగుతున్న చక్రం మధ్య భాగంలోంచి చూస్తూ చేప కన్నుకి గురి పెట్టి బాణంతో కొట్టాలన్నమాట!
    దానికి కూడా ఒక షరతు పెట్టారు. పైన ఉన్న చేపని గాని, దాని కింద తిరుగుతున్న చక్రాన్నికాని చూడకూడదు. చేప యొక్క బింబాన్ని మాత్రమే చూడాలి.
   అందుకోసం వాటి కింద ఒక గిన్నెలో నూనె పోసి పెట్టారు. చేప ప్రతిబింబం గిన్నెలో ఉన్న నూనెలో కనిపించేలా దాన్ని అమర్చారు. పైన గిరగిరా తిరుగుతున్న చక్రం మధ్యంలో ఉన్న చేప ప్రతిబింబాన్ని మాత్రమే చూస్తూ చేప కన్ను మీద  కొట్టాలి.
   దీన్నే మత్స్యయంత్రం పడగొట్టడం అంటారు. అలా కొట్టగలిగిన వాడికే ద్రౌపదిని ఇచ్చి పెళ్ళి చేస్తారు.  నిజంగా అది అసాధ్యమైన పనే!
  అక్కడికి వచ్చిన రాజకుమారుల్లో ఒక్కళ్ళు కూడా మత్స్యయంత్రాన్ని కొట్టలేక పోయారు. బ్రాహ్మణుల వైపు కూర్చున్న అర్జునుడు లేచి నిలబడ్డాడు. రాజకుమారులు అతడు లేవడాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.
  ఇంత మంది విలువిద్యలో ఆరితేరిన రాజకుమారులే చెయ్య లేని పనిని ఒక బ్రాహ్మణ కుమారుడు చెయ్యగలననే అనుకుంటున్నడా? అదీ చూద్దాం! అనుకుని నవ్వారు.
   అర్జునుడు వాళ్ళ నవ్వుని పట్టించుకోలేదు. తన సామర్ధ్యం గురించి తనకు తెలుసు కనుక, ఆత్మవిశ్వాసంతో అడుగు ముందుకి వేశాడు.
   నూనెలో కనిపిస్తున్న చేప కన్నుని ఏకాగ్రతతో చూశాడు...బాణాన్ని సంధించాడు...లక్ష్యాన్ని సాధించాడు.
    తను ఇష్టపడిన విలువిద్యని అంకిత భావంతోను, ఏకాగ్రతతోను నేర్చుకున్నాడు. విద్యని నేర్చుకోవలసిన వయస్సులో నేర్చుకుని దాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకుని జీవితాన్ని మంచి మార్గంలో మలుచుకుంటే మిగిలిన జీవితం అనందంగా సాగిపోతుంది అని ద్రోణాచార్యుడు తన శిష్యులకి బోధించాడు..
లక్ష్యం అనేది ఉంటే అదే మార్గాన్ని సుగమమం చేస్తుంది!!


మాతృభక్తి
పాండవుల కథ
 
   రెల్లు గడ్డితో కుండ ఆకారంలో కట్టిన ఇంట్లో కుంతీ దేవి ఒక్కర్తే కూర్చుని అలోచిస్తోంది. కొడుకులు అయిదుగురు ఏదో ఉత్సవం చూసొస్తామని చెప్పి వెళ్ళారు. వాళ్ళు వెళ్ళి చాలసేపు అయింది. చీకటి పడుతున్నా ఇంకా రాలేదు.  
  అసలే క్రూరస్వభావం కలిగిన కౌరవులు పాండవులకి కీడు చెయ్యడం కోసం అవకాశం ఎప్పుడు దొరుకుతుందా అని ఎదురు చూస్తూ ఉంటారు. వాళ్ళ చేతికి చిక్కితే మళ్ళీ అన్నీ కష్టాలే. ఏదో బ్రాహ్మణ వేషంలో తిరుగుతూ ఈ మరుమూల తలదాచుకున్నాం.
   మేం బయల్దేరి వస్తుంటే దివ్యజ్ఞానం కలిగిన వేదవ్యాసుడు ఎదురొచ్చి మీకు అంతా శుభమే కలుగుతుంది అని చెప్పాడు. ఆ మహాత్ముడు చెప్పింది నిజం కాకుండా ఉంటుందా? దేవతలారా! బ్రహ్మణోత్తములారా! ఏ దిక్కూ లేని నాకు మీరే దిక్కు. పాండవకుమారుల్ని భద్రంగా ఇంటికి వచ్చేట్టు చూడండి అని ప్రార్ధిస్తూ తల వంచుకుని కూర్చుంది.
   అదే సమయంలో ధర్మరాజు నకుల సహదేవులతో వచ్చాడు. వాళ్ళ వెనకాలే అర్జునుడు భీముడు ద్రౌపదితో కలిసి వచ్చి అమ్మా! మేం ఒక భిక్ష తీసుకుని వచ్చాం! అన్నారు.
  కుంతీదేవి వాళ్ళు తీసుకుని వచ్చిన భిక్ష ఏమిటో చూడలేదు. కొడుకులు క్షేమంగా తిరిగి వచ్చారన్న సంతోషంతో ఎప్పుడూ చెప్పినట్టే మీరు తెచ్చిన భిక్షని అయిదుగురూ పంచుకోండి! అంది. అంతలోనే తలెత్తి కొడుకులవైపు చూసింది. అయిదుగురి మధ్యలో ముల్లోకాల్ని పరిపాలించే రాజ్యలక్ష్మిలా వెలిగిపోతున్న ద్రౌపదిని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
   తన దగ్గర్లో నిలబడిన ధర్మరాజుని చూసి కుమారా! మీరు ప్రతిరోజూ భిక్షకోసం వెళ్ళి భిక్ష తీసుకుని రావడం, భిక్ష తెచ్చామని చెప్పడం, మీ అయిదుగురు పంచుకోండి! అని నేను చెప్పడం అలవాటుగా మారిపోయింది. అదే అలవాటులో ఇప్పుడు కూడా చెప్పాను. మీరు ఎప్పుడూ నా మాట కాదనలేదు. ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి. ఇలా జరగడం లోకంలో ఎక్కడా లేదుఅంది సందేహంగా.
   ధర్మరాజు పార్థా! మత్స్య యంత్రాన్ని కొట్టింది నువ్వే కనుక అగ్నిసాక్షిగ ఈమెని నువ్వే వివాహం చేసుకోవాలి అన్నాడు.  అది విని అర్జునుడు ధర్మరాజా! పాండవుల్లో పెద్దవాడివి. నేను మధ్యవాడిని. మొదట నేను వివాహం చేసుకోడం ధర్మం కాదు. నువ్వే ద్రౌపదిని పట్టమహిషిగా స్వీకరించు. నువ్వు ఆమెని వివాహం చేసుకోడం మా నలుగురికీ ఇష్టమే అన్నాడు.
   భగవంతుడి ఉద్దేశ్యం ప్రకారం ఆమె అయిదుగురికీ భార్య అవాలని ఉందో ఏమో పాండవులు అయిదుగురికీ ద్రౌపది మీద ఇష్టం ఏర్పడింది. అది తెలుసుకున్న ధర్మరాజు అర్జునా! మనం ఇక్కడికి వచ్చే ముందు వేదవ్యాసమహర్షి మనల్ని కలిసి మీ అయిదుగురికీ శుభం కలుగుతుంది అని చెప్పాడు. అయన చెప్పిన మాటలకి అనుకూలంగా అమ్మ నోటి వెంట కూడా అదే మాట వచ్చింది. కనుక, మనం అయిదుగురం ఈమెని వివాహం చేసుకుందాం అని చెప్పాడు.
   పాంచాలదేశంలో ద్రుపద మహారాజు అలోచనలో పడ్డాడు. స్వయంవరం చాలా బాగా జరిగింది. అనేకమంది రాజులు, బ్రాహ్మణులు వచ్చారు. వాళ్ళల్లో ఒకడు మత్స్యయంత్రాన్ని కొట్టి ద్రౌపదిని తీసుకుని వెళ్ళాడు. మత్స్యయంత్రాన్ని అవలీలగా కొట్టాడు కాబట్టి సందేహం లేకుండ అతడు వీరుడే.
   కాని, అతడు రాజో, బ్రాహ్మణుడో, అతడి గోత్రనామాలు ఏమిటో తెలియలేదు. అతడు ఎలాంటివాడో తెలియదు. తన గారాల కూతురు అక్కడ ఎలా ఉంటుందో అన్నీ సందేహాలే.
   ద్రుపదుడు దృష్టద్యుమ్నుణ్ణి పిలిచి ద్రౌపదిని తీసుకుని వెడుతున్నవాళ్ల వెంట వెళ్ళి వివరాలు తెలుసుకుని రమ్మన్నాడు. దృష్టద్యుమ్నుడు తండ్రి చెప్పినట్టే భీమార్జునుల వెనకాలే వాళ్ళకి తెలియకుండా వెళ్ళి అంతా చూసి వచ్చాడు.
   తండ్రితో రాజా! వాళ్ళు మన ద్రౌపదిని ఒక కుండ ఆకారంలో రెల్లు గడ్డితో కట్టబడిన ఇంట్లోకి తీసుకెళ్ళి అక్కడ ఉన్న ముసలి అవ్వకాళ్ళకి మొక్కమన్నారు. తరువాత వాళ్ళల్లో గౌర రంగులో ఉన్న ఒక బ్రాహ్మణుడు మిగిలిన నలుగుర్ని భిక్షకి వెళ్ళి రమ్మన్నాడు.
  వాళ్ళు నలుగురు బిక్ష తీసుకుని వచ్చి అవ్వకి ఇచ్చారు. ఆ బిక్షలో కొంత బలిదానం, కొంత బ్రాహ్మణులకి పెట్టించి మిగిలినదాంట్లో అయిదుగురికి మన ద్రౌపదితో పెట్టించింది. మిగిలినదాన్ని అవ్వ, ద్రౌపది తిన్నారు.
   మన ద్రౌపది కూడా కష్టమనుకోకుండా అవ్వ చెప్పినట్టు అనందంగా చేస్తోంది. వాళ్ళ పరుపులు దర్భలతో చేసినవి. ఇంత సంపదలు అనుభవించి వెళ్ళిన మన ద్రౌపది వాటిని చూసి కొంచెం కూడా అసహ్యించుకోలేదు.
   వాళ్ళు వేషంలో బ్రాహ్మణులుగా కనిపించినా, మాటలని బట్టి చూస్తే క్షత్రియుల్లా ఉన్నారు. వాళ్ళల్లో వాళ్ళు మాట్లడుకుంటున్న విద్యారహస్యాలు కూడ విన్నాను. దాన్నిబట్టి వాళ్ళు బ్రాహ్మణులో, క్షత్రియులో అయి ఉంటారు కాని ఇతర వర్ణాలవాళ్ళు మాత్రం కాదని అనిపించింది అని చెప్పాడు.
   ద్రుపదుడు కొడుకు మాటలు విని కొంచెం ప్రంశాంతంగా అనిపించినా ద్రౌపదికి అతడితో వివాహం చెయ్యాలి కనుక పురోహితుణ్ణి పిలిచి మిగిలిన వివరాలు తెలుసుకుని రమ్మన్నాడు. పురోహితుడు కొంతమంది బ్రాహ్మణుల్ని తీసుకుని పాండవుల దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ధర్మరాజు వాళ్ళని సాదరంగా ఆహ్వానించాడు. భీముడితో ఆయనకి పూజ చేయించాడు.
   పురోహితుడు అయ్యా! ద్రుపదరాజు మీ కులగోత్ర నామాలు తెలుసుకుని రమ్మని నన్ను పంపించాడు. మత్స్యయంత్రాన్ని పడగొట్టిన వీరుణ్ణి ఒకసారి చూడాలని అనుకుంటున్నాడు అని చెప్పాడు.
  ధర్మరాజు చిరునవ్వుతో బ్రాహ్మణోత్తమా! మీ రాజు మత్స్యయంత్రాన్ని పడగొట్టినవాడే ఈ కన్యకి వరుడు అని చెప్పాడు. అయన చెప్పినట్టే ఈ వీరుడు మత్స్యయంత్రాన్ని పడగొట్టి కన్యని తెచ్చుకున్నాడు. ఇంక మీ రాజుకి మా కులగోత్రాలతో పనేముంటుంది? ఇప్పుడు తెలుసుకుని ఏం చెయ్యగలడు? వీరుడు కాకపోతే అటువంటి పనికి అసలు రాడు. కులహీనుడు అటువంటి లక్ష్యాన్ని పడగొట్టలేడు కదా? అన్నాడు. ధర్మరాజు మాటలు విని పురోహితుడు ద్రుపదుడికి చెప్పాడు.
   ద్రుపదుడు రథం పంపించి పాండవుల్ని తన రాజ్యానికి రప్పించుకున్నాడు. అయ్యా! మీరు బ్రాహ్మణులో, క్షత్రియులో, మారువేషంలో తిరుగుతున్న మంత్రసిద్ధులో, ఈ కన్యని చేసుకోవాలన్న కోరికతో స్వర్గం నుండి వచ్చిన దేవతలో నాకు తెలియదు.
   మీ వివరాలు తెలియకపోతే వివాహం ఏ  పద్ధతి ప్రకారం చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు. దానికోసమే మీ వివరాలు అడిగాను. నా సందేహాన్ని తీరుస్తే వివాహనికి సన్నాహాలు చేసుకుంటాను అన్నాడు.
   ధర్మరాజు మహారాజా! మేం క్షత్రియులం. పాండురాజు కుమారులం. నా పేరు ధర్మరాజు, వీళ్ళిద్దరు భీమార్జునులు, వీళ్ళిద్దరు నకులసహదేవులు, ఈమే పూజ్యనీయురాలైన మా తల్లి కుంతీదేవి అని పరిచయం చేసుకున్నాడు.
   ద్రుపదరాజుకి ఆనందంతో మాటలేకుండ ఉండిపోయాడు. లక్షాగృహంలో కాలిపోయారని మేము ఎంతో బాధపడ్డాం. ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగాను, సంతోషంగాను ఉంది అని చెప్పి సంతోషంగా వాళ్ళతో ప్రేమగా మాట్లాడుతూ అతిథిసత్కారాలు చేశాడు.
  తరువాత ధర్మరాజా! స్వయంవరంలో గెలుచుకున్న ఈ కన్యని అర్జునుడు వివాహం చేసుకోవాలి అన్నాడు.
   అది విని ధర్మరాజు ద్రుపదరాజా! ఈ కన్యని మేము అయిదుగురం వివాహం చేసుకుంటున్నాం. ఇది మా తల్లి మాకు చెప్పిన మాట! మేం అయిదుగురం ఆమె మాట ప్రకారమే నడుచుకుంటాం! అని చెప్పాడు.
తల్లి మాటని గౌరవించే వాళ్ళకి అంతా మంచే జరుగుతుంది!!




మత్సరము
కర్ణుడు కథ
   పాండవులు బ్రాహ్మణ వేషంలో ద్రౌపదీ స్వయంవరానికి వెళ్ళారు. ఎంతోమంది రాజులు ప్రయత్నించినా ఎవరికీ సాధ్యం కాలేదు. అర్జునుడు మత్స్యయంత్రాన్ని కొట్టాడు.
   మత్స్యయంతాన్ని కొట్టిన అర్జునుణ్ణి చూసి క్షత్రియ కుమారులు ఆశ్చర్యపోయారు. ఇది మానమాత్రుడికి సాధ్యం కాదు.
   ఇతడు బ్రాహ్మణ వేషంలో ఉన్న ఇంద్రుడో, హరుడో, భానుడో, గుహుడో అయి ఉండచ్చు అంటూనే అక్కడ చేరిన రాజులందరు అర్జునుణ్ణి పొగుడుతున్నారు. దేవతలు పూలవాన కురిపించారు.
   బ్రాహ్మణులు క్షత్రియుల వల్ల కానిదాన్ని సాధించమన్న ఆనందంతో తమ పై పంచెలు తీసి గాలిలో ఎగరేసి ఆనందంతో కేకలు పెట్టారు.
   ద్రుపదుడు, దృష్టద్యుమ్నుడు అర్జునుడికి చెరొక వైపు నిలబడ్డారు.ఆ సంతోష సమయంలో సుందరాంగి అయిన పాంచాలి మందగమనంతో వయ్యారంగా నడుస్తూ రాజకుమారులందరు చూస్తుండగా వచ్చి మన్మథుడిలా వెలిగిపోతున్న పరాక్రమశాలి అర్జునుడి మెడలో పూలమాల వేసింది.
   ఆ ఉత్సవాన్ని చూస్తున్నకర్ణ, దుర్యోధన బృందానికి అసూయతో కళ్ళుకుట్టాయి. ఈ ద్రుపదుడు మనల్ని ఎంత అవమాన పరిచాడు? బంధువుల్ని పిలిచినట్టు రాజులందర్నీ ఇక్కడికి ఎందుకు రప్పించాలి? రప్పించి మనల్ని కాదని బ్రాహ్మణుడికి కన్యని ఎందుకు అప్పగించాలి?
   మనకి అవమానం చేసిన ఇతడికి గుణపాఠం చెప్పాలి. ఈ ఉత్సవ ప్రదేశాన్ని రణభూమిగా మారుద్దాం రండి అని రాజకుమారుల్ని రెచ్చగొట్టారు.
   కాని, రాజకుమారుల తీరు వేరే విధంగా ఉంది. ఈ బ్రాహ్మణ కుమారుడి తప్పులేదు. తన విద్యానైపుణ్యంతో రాజకుమారిని దక్కించుకున్నాడు. ఏ దోషమూ లేని బ్రహ్మణుణ్ణి చంపితే బ్రహ్మహత్యా పాతకం చుట్టుకుంటుంది.
   కాబట్టి, గర్వంతో గుడ్డివాడైన పాంచాల రాజు మీదకి యుద్ధానికి వెడదాం. ఆ బ్రాహ్మణ బాలుణ్ణి విడిచి పెట్టండి అని అంటూనే రాజకుమారులు  అర్జునుణ్ణి వదిలేసి ద్రుపదుణ్ణి చుట్టేశారు.
   వాళ్లందర్నీ చూసిన ద్రుపదుడు బ్రాహ్మణ సమూహంలోకి చొచ్చుకు పోయాడు. బ్రాహ్మణులందరు రాజుకి అండగా నిలబడ్డారు.
   అర్జునుడు నా అస్త్రాలతో వాళ్ళ దర్పాన్ని అణగ్గొడతాను మీరందరు కొంచెం దూరంగా ఉండండి అని బ్రహ్మణులకి చెప్పి తన అవక్ర పరాక్రమంతో రాజలోకం మీద విజృంభించాడు.
   వాళ్ల మీదకి ఆపకుండా బాణాలు వదిలాడు. భీముడు ఒక పెద్ద చెట్టుని పెళ్ళగించుకుని వచ్చి చేత్తో పట్టుకుని అర్జునుడికి సహాయంగా నిలబడ్డాడు.
   అక్కడ జరుగుతున్న యుద్ధాన్ని యాదవుల వైపు ఉన్న బలరాముడు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు. శ్రీకృష్ణుడు నెమ్మదిగా అన్నా! ఆ మహా కోదండాన్ని పట్టుకుని శత్రువుల్ని పారిపోయేలా చేస్తున్నవాడు పాండవ మధ్యముడు అర్జునుడు.
   అతడి పక్కనే మహావృక్షాన్ని పట్టుకుని యుద్ధం చేస్తూ విజృంభిస్తున్న వాడు వృకోదరుడు. అర్జునుడు మత్స్యయంత్రాన్ని వేసినప్పుడు బహ్మణ వర్గం నుంచి లేచి బయటకి వెళ్ళిన గౌరవర్ణంతో ఉన్నవాడు ధర్మరాజు. అతడి వెంట వెళ్ళినవాళ్ళు ఇద్దరూ నకుల సహదేవులు అని చెప్పాడు.
   వాళ్ళు అయిదుగురు పాండవులన్న విషయం విని ఆశ్చర్యంతోను ఆనందంతోను పరవశించి పోయాడు బలరాముడు. కృష్ణా! ఏమిటీ వీళ్ళు పాండవులా? ఎంత భాగ్యం! లక్క ఇల్లు కాలిపోయినప్పుడు వీళ్ళు ఎలా తప్పించుకున్నారో?  ఈ మహా వీరుల్ని దర్శించగలిగిన ఈ రోజు ఎంతో పుణ్యమైన రోజు ! అని మళ్ళీ మళ్ళీ అంటూ బలరాముడు ఆనందభాష్పాలు కారుస్తున్నాడు. 
   భీమార్జునులతో యుద్ధం చేసి అనేకమంది రాజులు ఓడిపోతున్నారు. దుర్యోధనుడికి ప్రాణసఖుడు, అంగరాజ్యానికి రాజయిన కర్ణుడు పార్థుడితో యుద్ధానికి తలపడ్డాడు. మద్రదేశానికి రాజయిన శల్యుడు భీముడితో యుద్ధం మొదలెట్టాడు.
   వాళ్ళ యుద్ధ కౌశల్యాన్ని అక్కడ కూర్చున్న వాళ్ళు ఆనందంగా చూస్తున్నారు. కర్ణార్జునులు, భీమశల్యులు ఘోరంగా పోరాడుతున్నారు. కర్ణార్జునులు వేస్తున్న బాణాలతో ఆకాశమంతా కప్పబడి పోయింది. అర్జునుడు బాణాలు వేస్తున్న వేగానికి వాటిని ఆపలేక పోతున్నాడు కర్ణుడు.
   ఇంత గొప్పగా బాణాలు సంధిస్తున్న ఈ బ్రాహ్మణ కుమారుడు ఎవరో అనుకుని బ్రాహ్మణకుమారా! క్షత్రియుల్లో అర్జునుడు, బ్రాహ్మణుల్లో పరశురాముడు తప్ప యుద్ధభూమిలో నన్ను ఎదిరించి పోరాడ గలిగినవాడు మరొకడు లేడు. నీ పరాక్రమం, నీకు విలువిద్యలో నేర్పు నాకు సంతోషాన్ని కలిగిస్తున్నాయి అన్నాడు.
   రాధేయుణ్ణి చూసి అర్జునుడు నవ్వుతూ నువ్వు ఇప్పుడు చెప్పిన వాళ్ళల్లో నేను ఎవ్వర్నీ కాదు. శాస్త్రవిద్యలన్నిటిలోను ప్రావీణ్యాన్ని సంపాదించిన బ్రాహ్మణ తేజస్సు కలవాణ్ణి. ఈ రణరంగంలో నిన్ను ఓడించబోతున్నవాణ్ణి. ఇంక అప్రస్తుత ప్రసంగాలు అపు అన్నాడు.
   కర్ణుడు సిగ్గుపడి బ్రాహ్మణ తేజస్సుని ఓడించడం కుదరని పని అనుకుని అర్జునుడితో యుద్ధం ఆపి వెళ్ళిపోయాడు. మల్లయుద్ధంలో భీముడు తన బలంతో శల్యుణ్ణి పట్టి కింద పడేశాడు. శల్యుడు వెంటనే లేచి ఒళ్ళు దులుపుకుని బహ్మణ వర్గం నవ్వుతుండగా  అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు.
  స్వయంవరానికి వచ్చిన రాజులందరు తమతమ దేశాలకి వెళ్ళిపోయారు. అందరూ చూస్తుండగా ద్రౌపదిని వెంటపెట్టుకుని భీమార్జునులు వెళ్ళిపోయారు.
   ఉత్సాహంగా ఉన్న బ్రాహ్మణులందరూ ఆనందంతో గుమిగూడి బీమార్జుల వెనక నడిచారు.
అసూయ ఉన్న చోట అవమానం తప్పదు!!