మహాభారతకథ-20

 

కౌరవ వంశము

యయాతి మహారాజు చరిత్ర

   దేవతలు రాక్షసుల అంశాలతో భూమి మీద పుట్టిన వాళ్ల గురించి వైశంపాయనుడు చెప్పినదాన్ని విని జనమేజయుడు “మహానుభావా! వేదవేదాంగాలన్నీ చదివినవాళ్లు, యజ్ఞాలు చేసి ఎక్కువగా దక్షిణలు ఇచ్చినవాళ్లు, అశ్వమేథ యాగాలు ఎక్కువగా చేసి అవబృథస్నానం వల్ల పవిత్రమైన దేహాలు కలిగినవాళ్లు, పుణ్యచరిత్ర కలవాళ్లు, అరిషడ్వర్గాలు జయించినవాళ్లు, ధర్మార్ధకామమోక్షాలు పొందినవాళ్లు, సాత్విక గుణమే సంపదగా కలిగినవాళ్లయిన భరతుడు మొదలైన కీర్తికాంక్ష కలిగిన మహారాజులు పుట్టిన, కౌరవ పాండవ వంశాలు అని చెప్పబడే కౌరవ వంశాన్ని గురించి నాకు వివరంగా తెలియచెయ్యండి!” అని ప్రార్ధించాడు.

   జనమేజయుడు అడిగినదానికి వైశంపాయనుడు “మహారాజా! సాటిలేని ధర్మమార్గంలో నడుస్తూ మొత్తం భూమిని కాపాడుతూ గొప్ప పేరు తెచ్చుకున్నారు పూరు, కురు, పాండురాజులు. వాళ్ల మంచి ప్రవర్తన వల్ల, బలపరాక్రమాల వల్ల పౌరవ, కౌరవ, పాండవ వంశాలు భూమి మీద నివసించే ప్రజలకి ఏ లోటూ కలగకుండా రాజ్యపాలన చెయ్యగలిగారు.

   దక్షుడి కుమార్తె అయిన అదితికీ, కశ్యపుడికీ వివస్వంతుడు అనే పేరుగల వాడు జన్మించాడు. అతడికి వైవస్వతుడు అనే మనువు, యముడు, శని, యమున, తపతి పుట్టారు. వైవస్వతుడు అనే మనువు వల్ల బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులు, వైశ్యులు, శూద్రులు మొదలైన మానవులు పుట్టారు. వైవస్వతుడికి వేనుడు మొదలైన రాజులు యాభై మంది పుట్టి వంశాన్ని వృద్ధి చేసి చివరికి వాళ్లల్లో వాళ్లు కొట్టుకుని మరణించారు. ఆ మనువు కుమార్తె ఇలకి, చంద్రుడికి బుధుడు పుట్టాడు. అతడి కుమారుడు పురూరవుడు గొప్ప చక్రవర్తి అయ్యాడు.

   శౌర్యవంతుడైన పురూరవ చక్రవర్తి భూమిని, పదమూడు ద్వీపాల్ని పాలిస్తూ గర్వంతో బ్రాహ్మణులకి సంబంధించిన ధనాన్ని దొంగిలించాడు. బ్రాహ్మణుల ధనాన్ని దొంగిలించడం వల్ల పురూరవుడికి కలిగిన పాపాన్ని పోగొట్టమని బ్రహ్మదేవుడు సనత్కుమారుడికి చెప్పాడు.  అందువల్ల చాలామంది దేవమునులతో కలిసి దేవలోకం నుంచి భూలోకం వచ్చాడు సనత్కుమారుడు. రాజ్యగర్వంతో ఉన్న పురూరవుడు తన దగ్గరికి వచ్చిన దేవమునులకి ఆతిథ్యమివ్వక వాళ్లని పరిహాసంగా మాట్లాడాడు. సనత్కుమారుడికి కోపం వచ్చి వెర్రివాడుగా మారమని శపించాడు. పురూరవుడికి గంధర్వలోకంలో ఉండే అప్సరసకి ఆయువు, ధీమంతుడు, అమావసువు, దృఢాయువు, వనాయువు, శతాయువు అనే ఆరుగురు కుమారులు కలిగారు.

   ఆయువు, సర్భనవి అనే దంపతులకి నహుషుడు, వృద్ధశర్మ, రజి, గయుడు, అనేనసుడు అనే అయిదుగురు కుమారులు కలిగారు. నహుషుడు ద్వీపాలు, అరణ్యాలు, పర్వత ప్రాంతాలు, నాలుగు సముద్రాలు కలిగిన భూమండలాన్ని తన అపార బాహుబలంతో పాలించాడు. నూరు యజ్ఞాలు చేసి తన కీర్తిని భూమండలం మొత్తం వ్యాపించేలా చేసుకున్నాడు. శత్రువులందర్నీ జయించి దేవేంద్ర పదవిని కూడా పొందాడు.

   నహుషుడు, ప్రియంవద దంపతులకి యతి, యయాతి, సంయాతి, అయాతి, అయతి, ధ్రువుడు అనే ఆరుగురు కుమారులు జన్మించారు. వాళ్లల్లో యయాతి రాజ్యం చేస్తూ అనేక యజ్ఞాలు చేశాడు. యయాతి శుక్రాచార్యుడి కుమార్తె దేవయాని దంపతులకి యదువు, తుర్వసుడు అనే ఇద్దరు కుమారులు కలిగారు.  యయాతి, వృషపర్వుడి కుమార్తె శర్మిష్ఠ దంపతులకి ద్రుహ్వి, అనువు, పూరుడు అనే ముగ్గురు కుమారులు కలిగారు.

   మొత్తం అయిదుగురు కొడుకులతో కలిసి రాజ్యపాలన చేస్తూ శుక్రాచార్యుడి శాపం వల్ల ముసలితనంతో బాధ పడ్డాడు. యయాతికి కోరికలు తగ్గక తన కుమారులందర్నీ పిలిచి ఎవరేనా కొంతకాలం తన ముసలితనాన్ని తీసుకుని వాళ్ల యౌవనాన్ని తనకు ఇమ్మని అడిగాడు. అలా ఇచ్చినవాడు తన తరువాత సకల రాజ్యానికి రాజయ్యే యోగ్యతని పొందుతాడు అని చెప్పాడు. అయిదుగురు కొడుకుల్లో పూరుడు ఒక్కడే తన తండ్రికి కలిగిన ముసలితనాన్ని తను తీసుకుని తన యౌవనాన్ని తండ్రికి ఇచ్చాడు.

శుక్రాచార్యుడి శిష్యుడిగా బృహస్పతి కుమారుడు కచుడు

   వైశంపాయనుడు చెప్తున్న బారత కురువంశ చరిత్ర వింటున్న జనమేజయుడు “మహర్షీ! వర్ణాశ్రమ ధర్మాల్ని రక్షిస్తూ భూమండలం మొత్తాన్ని పాలిస్తున్న యయాతి మహారాజు బ్రాహ్మణులలో ఉత్తముడైన శుక్రాచార్యుడి కూతురు దేవయానిని భార్యగా ఎలా చేసుకున్నాడో కొంచెం వివరంగా చెప్పండి! అంతేకాదు, గొప్ప తేజస్సు, తపోబలం, అన్ని లోకాల్ని కూడ కాపాడగలిగిన సమర్థత కలిగిన యయాతికి శుక్రాచార్యుడు ఎందుకు శాపం ఇచ్చాడో కూడా వివరించండి! మా వంశాన్ని వృద్ధి చేసిన యయాతి చరిత్ర మొత్తం వినాలని ఉంది!” అని వినయంగా అడిగాడు.

    వైశంపాయనుడు యయాతి చరిత్ర జనమేజయుడికి వివరిస్తున్నాడు. “ఓ రాజా! వృషపర్వుడనే రాక్షస రాజుకి శుక్రాచార్యుడు గురువుగా రాజ్య పాలనలో అనేక సలహాలు ఇస్తున్నాడు. దేవదానవ యుద్ధంలో మరణిస్తున్న రాక్షసుల్ని మృతసంజీవని విద్యతో బ్రతికిస్తున్నాడు. ఆ విషయం తెలిసిన దేవతలు ఇలా జరుగుతుంటే రాక్షసుల్ని జయించడం కష్టమని భయపడ్డారు. శుక్రాచార్యుడి దగ్గరికి వెళ్లి మృతసంజీవని విద్యని నేర్చుకుని రాగల సమర్థత ఎవరికి ఉందా.. అని ఆలోచించి చివరికి బృహస్పతి కుమారుడైన కచుడి దగ్గరికి వెళ్లారు.

    “నాయనా!  గొప్ప బలపరాక్రమాలు కలిగిన రాక్షసుల్ని చంపడమే కష్టం. కష్టపడి చంపినా శుక్రాచార్యుడు తన మృతసంజీవని విద్య వల్ల మళ్లీ బ్రతుకిస్తున్నాడు.  మనవాళ్లందర్నీ రాక్షసులు చంపేస్తున్నారు. వాళ్లని బ్రతికించుకునేందుకు మనలో ఎవరికీ మృతసంజీవని విద్య తెలియదు. అందరూ యముడి దగ్గరికి వెళ్లిపోతున్నారు. కనుక, నువ్వు శుక్రాచార్యుణ్ని మంచి చేసుకుని మృతసంజీవని విద్యని పొంది విద్యాబలంతో దేవగణ బలాన్ని కాపాడాలి. నువ్వు చిన్నవాడివి, నియమాలు, వ్రతాలు అన్నీ చెయ్యగల సమర్థుడివి.

   శుక్రాచార్యుడు నిన్ను శిష్యుడుగా స్వీకరించి, సంతోషంతో నీకు ఆ విద్యని తప్పకుండా నేర్పిస్తాడు. శుక్రాచార్యుడికి కుమార్తె మీద ప్రేమ ఎక్కువ. ఆమె చెప్పిన మాటని తప్పకుండా వింటాడు. ఆయనకి సేవ చేస్తూ అమె మనసుని కూడా లోబరుచుకుంటే నువ్వు అనుకున్న పని నెరవేరుతుంది” అని చెప్పారు.   కచుడు దేవతలకి మేలు చెయ్యడం కోసం వృషపర్వుడి పట్టణానికి వెళ్లాడు.

   ఎప్పుడూ వేదాధ్యయనం చేస్తూ ఉండే రాక్షసగురువైన శుక్రాచార్యుడికి నమస్కారం చేసి “మహర్షీ! నేను బృహస్పతి కుమారుణ్ని. నా పేరు కచుడు. మిమ్మల్ని సేవిద్దామని వచ్చాను!” అన్నాడు వినయంగా.   సుకుమారంగా కనిపిస్తున్న కచుణ్ని చూస్తూ అతడు వినయంగా, ఇష్టంగా, మృదువుగా, మధురంగా పలికిన మాటల్ని విన్నాడు. నియమనిష్ఠల వల్ల కలిగిన తేజస్సుతో అతడి ముఖంలో వెలుగుతున్న ప్రశాంతతని కూడా చూశాడు శుక్రాచార్యుడు. ఇతణ్ని పూజిస్తే దేవగురువుని పూజించినంత ఫలితం కలుగుతుంది అనుకుని కచుడికి అతిథి మర్యాదలు చేసి తన శిష్యుడిగా స్వీకరించాడు.

   శుక్రాచార్యుడు ఏ పని చెప్పినా కాలయాపన చెయ్యకుండా వెంటనే చేస్తూ, అంతకంటే ఎక్కువగా దేవయాని చెప్పినట్టు వింటూ ఆమెకి పువ్వులూ పండ్లూ తెచ్చి ఇస్తూ సంతోష పెడుతున్నాడు. కచుడు తక్కువ సమయంలోనే దేవతలు చెప్పినట్టు మసులుకుని రాక్షస గురువు శుక్రాచార్యుడికి, ఆయన కుమార్తె దేవయానికి ఇష్టుడయ్యాడు.

మృతసంజీవనితో బ్రతికిన కచుడు

    కచుడు గొప్ప నేర్పరితనంతో సేవ చేస్తూ శుక్రాచార్యుడికి ప్రియ శిష్యుడిగా మారిపోయాడు. అతడి తండ్రి బృహస్పతికి తమకి మధ్య గల వైరం గుర్తుకొచ్చిన రాక్షసులు మాత్రం అతడి మీద కోపంగా ఉన్నారు.  ఒకరోజు కచుడు అడవిలో ఆవుల్ని కాపుకాయడానికి ఒక్కడే వెళ్లాడు. రాక్షసులు కూడా అతడి వెనక వెళ్లి అతణ్ని కొట్టి చంపి ఒక చెట్టుకి కట్టి వచ్చేశారు. సూర్యాస్తమయం అవగానే ఆవులు తిరిగి ఇంటికి వచ్చేశాయి. వాటి వెంట కచుడు రాలేదు. దేవయాని కంగారుపడి తండ్రి దగ్గరికి వెళ్లి “తండ్రీ! ఆవుల్ని మేపడానికి అడవికి ఒంటరిగా వెళ్లిన కచుడు తిరిగి రాలేదు. ఆవులు మాత్రం సంధ్యా సమయం అవగానే తిరిగి వచ్చేసాయి!” అని చెప్పింది.

   దేవయాని చెప్పింది విని తన దివ్యదృష్టితో చూశాడు శుక్రాచార్యుడు. అడవిలో రాక్షసులు అతణ్ని చంపి చెట్టుకి కట్టేసినట్టు తెలుసుకున్నాడు. మృతసంజీవని విద్యని అక్కడికి పంపించాడు. అంత గొప్ప దేవకుమారుణ్ని రక్షించడం తన భాగ్యంగా అనుకుని మృతసంజీవని విద్య అతి వేగంతో వెళ్లి కచుణ్ని బ్రతికించి తీసుకుని వచ్చింది. దేవయాని చాలా సంతోష పడింది.

   కొంతకాలం గడిచాక పువ్వులు కొయ్యడానికి వెళ్లిన కచుణ్ని రాక్షసులు మళ్లీ చంపేశారు. ఈసారి కచుణ్ని శుక్రాచార్యుడు బతికించకుండా ఉండేలా రాక్షసులు చాలా జాగ్రత్తలు తీసుకున్నారు. అతణ్ని చంపి, కాల్చి బూడిద చేసి దాన్ని మద్యంలో కలిపి శుక్రాచార్యుడితో తాగించేసారు. మద్యం తాగిన శుక్రాచార్యుడు మత్తులో ఉన్నాడు. చీకటిపడిపోయినా కచుడు తిరిగి ఇంటికి చేరలేదని దేవయాని కంగారు పడుతోంది. రాక్షసులు అతణ్ని మళ్లీ చంపేశారేమో అని ఏడుస్తూ తండ్రి దగ్గరికి వెళ్లి చెప్పింది. ఆమె మాటలు విన్న శుక్రాచార్యుడు “కచుడి మీద శత్రుత్వం పెంచుకుని రాక్షసులే మళ్లీ అతణ్ని చంపేసి ఉండచ్చు. అతడికి ఉత్తమ గతులు కలగాలని కోరుకుందాము, ఏడుస్తావెందుకు?” అన్నాడు.

   శుక్రుడి మాటలు విని దేవయాని “అన్ని ధర్మాలు తెలిసిన మహానుభావా! బుద్ధియందు లోకాలకే అతీతుడైన అంగిరస మహర్షి మనుమడు; గొప్ప వాడైన బృహస్పతికి కుమారుడు; మీకు శిష్యుడు; మిమ్మల్నే ఆశ్రయించినవాడు; మంచి రూపము, గుణగణాలు కలవాడు; బ్రహ్మచర్య వ్రతాన్ని అవలంబిస్తున్నవాడు అయిన కచుణ్ని ఏ కారణమూ లేకుండా రాక్షసులు చంపేస్తే ఏడుపు రాదా?” అని అన్నం తినకుండా ఏడుస్తూ కూర్చుంది.

   శుక్రాచార్యుడు చాలాసేపు కూతుర్ని అనునయించి చివరికి తన దివ్యదృష్టితో ప్రపంచమంతా చూశాడు. కచుడు ఎక్కడా కనిపించలేదు. మళ్లీ మళ్లీ వెతికి చివరికి తను తాగిన మద్యంలో కలిసి బూడిద రూపంలో తన పొట్టలోనే ఉన్నాడని తెలుసుకున్నాడు. ప్రతి జన్మల్లోను పుణ్యకార్యాలు చేస్తూ సంపాదించుకున్న గొప్ప జ్ఞానాన్ని ఒక్క క్షణంలోనే పోగొడుతుంది మద్యపానం. ఇది పంచమహాపాతకాల్లో ఒకటి. నేను మద్యపానం చెయ్యడం వల్ల కచుడికి ఇంత కీడు జరిగినా తెలుసుకోలేక పోయాను కనుక “ఈ రోజు నుంచి ఎవరేనా మద్యపానం చేస్తే పాపం కలిగి దుర్గతిని పొందుతారు!” అని శపించాడు.

   తరువాత తన పొట్టలో ఉన్న కచుణ్ని బ్రతికించాడు. పొట్టలో ఉన్న కచుడు “గురువర్యా! నీ దయతో ప్రాణాన్ని, దేహాన్ని, బలాన్ని పొందాను. దయచేసి బయటకి వచ్చే మార్గం చెప్పండి!” అని ప్రార్థించాడు.   కచుడి మాటలు విన్న శుక్రాచార్యుడు “కచుడు బయటకు రావాలంటే నా పొట్టని చీల్చుకుని రావాలి. అలా వస్తే నా ప్రాణం పోతుంది. అతడు నన్ను బ్రతికించలేడు” అని ఆలోచించి తన పొట్టలో ఉన్న కచుడికి సంజీవనీ విద్యని ఉపదేశించాడు.

   పండితులతో స్తుతింపబడిన కచుడు తను ఏది కావాలనుకున్నాడో... దేని కోసం ఇంత దూరం వచ్చి కష్టపడ్డాడో... దాన్ని పొంది ఉదయిస్తున్న చంద్రుడిలా ప్రకాశిస్తూ గురువు శుక్రాచార్యుడి పొట్టలోంచి బయటకు వచ్చాడు. తను బయటకు రాగానే వేదవేదాంగ విశారదుడు, రాక్షస జాతికే గురువు అయిన శుక్రాచార్యుడు ప్రాణం లేని వాడిగా ఉండడం చూశాడు. వెంటనే ఆలస్యం చెయ్యకుండా మృతసంజీవని విద్యతో ఆయన్ని బ్రతికించాడు. కచుడు అనుకున్నట్టుగా ఎంతో కష్టపడి మృతసంజీవని విద్యని నేర్చుకున్నాడు. కొంతకాలం అక్కడే ఉండి ఒకరోజు శుక్రాచార్యుడి దగ్గర శలవు తీసుకుని స్వర్గలోకం బయలుదేరాడు. బయలుదేరుతూ సంతోషంగా దేవయానికి ఈ విషయాన్ని చెప్పాడు.

   చాలాకాలం కలిసి మెలిసి ఉన్న కచుడు వెళ్లిపోతుంటే దేవయాని బాధపడి తనని వివాహం చేసుకోమని అడిగింది. ఆమె మాటలకి కచుడు “దేవయానీ! గురువుగారి కుమార్తె సోదరితో సమానం. గురువులకి శిష్యులు కొడుకులతో సమానం. నువ్వు అడుగుతున్నది అధర్మం!  లోకంలో ఎవరూ ఇలా చెయ్యరు. గురువుగారి కుమార్తెవైన నీకు ఇలా అడగడం అసలు ఉచితం కాదు” అని చెప్పాడు.

   కచుడి తన మాట కాదన్నందుకు దేవయానికి  కచుడి మీద కోపం వచ్చింది. అతడితో “నువ్వు నా కోరికని మన్నించలేదు కనుక, నీకు సంజీవనీ విద్య ఉపయోగపడకుండుగాక!” అని శపించింది.

    కచుడు దేవయాని శాపానికి మొదట బాధపడ్డాడు. కొంత సేపటికి తేరుకుని “దేవయానీ! నేను ధర్మ మార్గాన్ని తప్పని వాడిని. కనుక, సంజీవనీ విద్య నాకు పనిచేయక పోయినా నాతో ఉపదేశం పొందినవాళ్లకి పనిచేస్తుంది గాక!  నువ్వు అధర్మంగా ఆలోచించావు కనుక, బ్రాహ్మణుడితో నీ వివాహం జరగకుండు గాక!” అని తిరిగి దేవయానిని శపించాడు. తరువాత బృహస్పతి కుమారుడు కచుడు దేవతల నివాసమైన స్వర్గానికి వెళ్లి దేవతల ప్రశంసలు అందుకున్నాడు. తను నేర్చుకున్న విద్యతో దేవతలకి మంచి చేస్తూ ఉండిపోయాడు.

   కచుడు వెళ్లిపోయాక రాక్షసరాజైన వృషపర్వ మహారాజు కూతురు శర్మిష్ఠ తన చెలికత్తెలతోను దేవయానితోను కలిసి ఉద్యానవనానికి వెళ్లింది. ఒక కొలను దగ్గర తమ బట్టలు పెట్టుకుని కొలనులో స్నానం చేస్తున్నారు. సుడిగాలి రావడం వల్ల అందరి బట్టలు కలిసిపోయాయి. అందరూ బయటకి వచ్చి కలిసిపోయిన బట్టల్లోంచి ఎవరి బట్టలు వాళ్లు వెతుక్కోవడం కష్టమైంది. కంగారులో ఎవరికి దొరికినవి వాళ్లు కట్టేసుకున్నారు. అదే కంగారులో దేవయాని చీరని శర్మిష్ఠ కట్టుకుంది.    శర్మిష్ఠ చీరని దేవయాని కట్టుకోలేదు. శర్మిష్ఠతో “అసాధరణ ప్రజ్ఞావంతుడైన శుక్రాచార్యుడి కూతుర్ని; ప్రసిద్ధమైన బ్రాహ్మణ కులంలో పుట్టినదాన్ని; నీకు పూజింపతగ్గదానిని; నువ్వు కట్టుకుని వదిలిన చీరని నేను కట్టుకోను” అంది.

   దేవయాని మాటలు విని శర్మిష్ఠ “నీ తండ్రి శుక్రుడు నా తండ్రి వృషపర్వుణ్ని విడిచి పెట్టకుండా పొగుడుతూ సేవిస్తూ ఉంటాడు. నీ గొప్పతనం నా దగ్గర చెప్పకు. నేను కట్టుకున్న బట్టలు నువ్వు ఎందుకు కట్టుకోకూడదు?” అని అహంకారంతో మాట్లాడి దేవయానిని ఒక బావిలోకి తోసేసి తన చెలికత్తెలతో కలిసి వెళ్లిపోయింది. తరువాత ...

మహాభారతకథ-19

                                                   దేవదానవులు-వారి అంశలతో వీరుల పుట్టుక

    జనమేజయుడు వైశంపాయనుణ్ని “మహర్షీ! దేవదానవుల అంశలతో భూమి మీద పుట్టినవాళ్ల గురించి చెప్పే ముందు ఆ అంశలకి మూలకారణమైన వాళ్ల గురించి కూడా చెప్పండి!” అని అడిగాడు.  వైశంపాయనుడు మానవజాతి పుట్టుక గురించి ఈ విధంగా చెప్పాడు.

   సృష్టికి కారకుడైన బ్రహ్మదేవుడి మానస పుత్రులు ఆరుగురు ఉన్నారు. వాళ్లు మరీచి, అంగిరసుడు, అత్రి, పులస్త్యుడు, పులహుడు, క్రతువు.  మరీచి అనే బ్రహ్మమానసపుత్రుడికి కశ్యప ప్రజాపతి జన్మించాడు. కశ్యపుడి వల్ల చరాచర భూతరాశి ఉద్భవించింది.  బ్రహ్మ కుడిచేతి బొటనవేలి నుంచి దక్షుడు, ఎడమ చేతి బొటనవేలి నుంచి ధరణి అనే స్త్రీ జన్మించారు. ధరణికి, దక్షుడికి వెయ్యి మంది కుమారులు జన్మించారు. వాళ్లు ఇంద్రియ నిగ్రహంతో సాంఖ్య యోగాన్ని నేర్చుకుని తపస్సు చేసుకుందుకు వెళ్లిపోయారు.

  తరువాత దక్షుడికి యాభై మంది కుమార్తెలు కలిగారు. వాళ్లల్లో పదిమందిని ధర్ముడికి, ఇరవై ఏడు మందిని చంద్రుడికి, పదమూడు మందిని కశ్యపుడికి ఇచ్చి వివాహం చేశాడు. దక్షుడు కశ్యపుడికి ఇచ్చిన కుమార్తెల్లో ‘అదితి’ అనే కుమార్తెకి ద్వాదశాదిత్యులు, ‘దితి’ అనే కుమార్తెకి హిరణ్యకశిపుడు అనే సాటిలేని పరాక్రమవంతుడు జన్మించాడు. హిరణ్యకశిపుడికి పరాక్రమవంతులు, గుణసంపన్నులు అయిన అయిదుగురు కుమారులు కలిగారు. ఆ అయిదుగురిలో ప్రహ్లాదుడికి విరోచనుడు, కుంభకుడు, నికుంభుడు అనే పేర్లతో ముగ్గురు కొడుకులు కలిగారు. విరోచనుడికి బలి, అతడికి బాణాసురుడు పుట్టారు. 

   ‘దను’ అనే వనితకి విప్రచిత్తి మొదలైన నలభై మంది రాక్షసులు కలిగారు. వాళ్ల కొడుకులు, మనుమలు కలిసి లెక్కలేనంత మంది రాక్షసులయ్యారు. ‘కల’ అనే వనితకి వినాశుడు, క్రోధుడు మొదలైన ఎనిమిది మంది పుట్టారు. ‘అనాయువు’ అనే వనితకి గొప్ప పరాక్రమం కలిగిన విక్షర, బల, వీర, వృత్రులు అనబడే నలుగురు కొడుకులు కలిగారు. వాళ్లు నలుగురూ ఇంద్రుడికి శత్రువులు. ‘సింహిక’ అనే వనితకి రాహువు పుట్టాడు. ‘ముని’ అనే వనితకి భీమసేనుడు మొదలైన పదహారుమంది గంధర్వులు కలిగారు. ‘కపిల’ అనే వనితకి అమృతం, గోగణం, బ్రాహ్మణులు, అప్సరసలు జన్మించారు.

   ‘వినత’ అనే వనితకి అనూరుడు, గరుడుడు పుట్టారు. అనూరుడికి ‘శ్యేని’ అనే భార్య వల్ల సంపాతి, జటాయువు జన్మించారు. ‘క్రోధ’ అనే వనితకి క్రోధ వశగణం పుట్టింది. ‘ప్రాధ’ అనే వనితకి సిద్ధులు మొదలైనవాళ్లు కలిగారు. ‘క్రూర’ అనే వనితకి సుచంద్రుడు మొదలైనవాళ్లు పుట్టారు. ‘కద్రువ’ అనే వనితకి శేషుడు, వాసుకి మొదలైన గొప్ప సర్పరాజులు పుట్టాయి.

   ‘అంగిరసుడు’ అనే బ్రహ్మమానస పుత్రుడికి ఉతథ్యుడు, బృహస్పతి, సంవర్తుడు అనే కొడుకులు, గుణవంతురాలైన యోగసిద్ధి అనే కూతురు జన్మించారు. వాళ్లల్లో బృహస్పతి అన్ని లోకాల్లోను పూజలందుకుని దేవతలకి గురువుగా ప్రకాశించాడు.

   అత్రి అనే మానసపుత్రుడికి ధర్మస్వభావం కలిగినవాళ్లు, వేదవేద్యులు, గొప్ప తేజస్సు కలిగినవాళ్లు, పుణ్యాత్ములు, తపస్సంపన్నులు, ఆద్యులు, సత్యపరులైన గొప్ప మహర్షులు జన్మించారు.

   పులస్త్యుడు అనే బ్రహ్మమానస పుత్రుడికి అనేకమంది రాక్షసులు జన్మించారు.

   పులహుడు అనే బ్రహ్మమానస పుత్రుడికి కిన్నెర కింపురుషులు కలిగారు.

    క్రతువు అనే బ్రహ్మ మానసపుత్రుడికి పక్షి సంతతి జన్మించింది.

   దేవుడు అనే మనువుకి ప్రజాపతి పుట్టాడు. ఆ ప్రజాపతికి ఏడుగురు భార్యలు. వాళ్లల్లో ‘ధూమ్ర’కి ధరుడు, ’ ‘బ్రహ్మవిద్య’కి ధ్రువుడు, ‘మనస్వినిక’కి సోముడు, ‘రత’కి అహుడు, ‘శ్వస’కి అనిలుడు, ‘శాందిలికి’ అగ్ని, ‘ప్రభాతకి’ ప్రత్యూష, ప్రభాసులు అనే పేర్లు కలిగిన ఎనిమిదిమంది వసువులు కలిగారు.

   ఆ వసువుల్లో ‘ధరుడి’కి ద్రవిణుడు, హుతహవ్యవహుడు అనేవాళ్లు జన్మించారు. ‘ధ్రువుడు’ అనే వసువుకి కాలుడు; ‘సోముడు’ అనే వసువుకి అతని భార్య మనోహర యందు వర్చసుడు, శిబిరుడు, ప్రాణుడు, రమణుడు అనే కుమారులు; పృథ అనే కూతురు పుట్టారు. ‘పృథ’కి పదిమంది గంధర్వులు  పుట్టారు. ‘యహుడు’ అనే వసువుకి గ్యోతి జన్మించింది. ‘అనిలుడి’కి శివ యందు మనోజవుడు, అవిజ్ఞాతగతి జన్మించారు.

   ‘అగ్ని’కి కుమారుడు అనే పేరుగలవాడు పుట్టాడు. ‘ప్రత్యూషుడి’కి దేవలుడు అనే ఋషి జన్మించాడు. బృహస్పతి సోదరి అయిన ‘యోగసిద్ధి’ యందు ప్రభాసుడు అనే వసువుకి విశ్వకర్మ జన్మించాడు. విశ్వకర్మ దేవతల విమానాలు తయారు చేశాడు. అన్ని రకాల దేవతలకి సంబంధించిన ఆభరణాలు తయారుచేసి దేవతల్ని సంతోషపెట్టాడు. అతడు శిల్ప ప్రజాపతిగా ప్రసిద్ధికెక్కాడు.

    ‘స్థాణుడి’కి మానసపుత్రులుగా ఏకాదశరుద్రులు పుట్టారు. బ్రహ్మ ఎడమ చేతి నుంచి ధర్ముడు అనే ‘మనువు’ ఉద్భవించాడు. అతడికి శముడు, కాముడు, హర్షుడు అనే పేర్లుగల ముగ్గురు కొడుకులు పుట్టారు. ఆ ముగ్గురికి ప్రాప్తి, రతి, నంద అనేవాళ్లు భార్యలు. ‘సవితృడి’కి బడబరూపంతో త్వాష్ట్రికి, అశ్వినుడు జన్మించారు.

   బ్రహ్మ హృదయం నుంచి భృగుడు జన్మించాడు. ‘భృగుడి’కి కవి జన్మించాడు. ‘కవి’కి శుక్రుడు జన్మించాడు. శుక్రుడు రాక్షసులకి గురువయ్యాడు. ‘శుక్రుడి’కి నలుగురు కుమారులు పుట్టారు. వాళ్లు రాక్షసులకి యజ్ఞికులయ్యారు. గొప్ప పుణ్యపురుషుడైన ‘భృగుడి’కి చ్యవనుడు జన్మించాడు. పూజ్యుడైన చ్యవనుడు, మనుకన్యక దంపతులకి ఊరులందు ఔర్వుడు జన్మించాడు. అతడికి ఋచీకాదులు అనబడే వందమంది కుమారులు కలిగారు.

   వాళ్లల్లో ‘ఋచీకుడి’కి జమదగ్ని జన్మించాడు. ‘జమదగ్ని’మహామునికి నలుగురు కొడుకులు కలిగారు. వాళ్లల్లో పరశురాముడు శ్రీమహావిష్ణువు అవతారం. అతడు శత్రువుల్ని చంపి చిన్నతనంలోనే మహా గొప్పవాడుగా ప్రసిద్ధికెక్కాడు.

  ‘ బ్రహ్మ’కి ధాత, విధాత అనే ఇద్దరు కుమారులు కలిగారు. వాళ్లు మనువుకి సహాయపడ్డారు. వాళ్లతోపాటు లక్ష్మి జన్మించింది. ఆమెకి మానస పుత్రులు అనేకమంది జన్మించారు. జ్యేష్ఠ, వరుణ దంపతులకి బలుడు అనే కుమారుడు, సుర అనే కుమార్తె జన్మించారు. ‘సుర’కి అధర్ముడు పుట్టాడు. అధర్ముడు, నిర్రుతి దంపతులకి భయ, మహాభయ, మృత్యువు అనే ముగ్గురు పుట్టారు.

   ’తామ్ర’ అనే వనితకి కాకి, శ్యేని, భాసి, ధృతరాష్ట్రి, శుకి అనే అయిదుగురు కుమార్తెలు కలిగారు. కాకికి గుడ్లగూబలు; శ్యేనికి డేగలు; భాసికి భాసములు, గ్రద్దలు; ధృతరాష్ట్రికి హంసలు, చక్రవాకాలు; శుకికి చిలుకలు జన్మించాయి.

   ‘క్రోధుడి’కి మృగి మొదలైన తొమ్మిదిమంది కూతుళ్లు కలిగారు. వాళ్లల్లో మృగికి మృగాలు; మృగమందకి ఎలుగుబంట్లు, చిన్న పెద్ద చమరీ మృగాలు పుట్టాయి. హరికి కోతుల సమూహం; భద్రమనసకి ఐరావణం; ఐరావణానికి దేవగజాలు కలిగాయి. మాతంగికి గజాలు; శార్దూలికి సింహాలు, పెద్దపులులు; శ్వేతకి దిగ్గజాలు పుట్టాయి.

   ‘సురభి’కి రోహిణి, గంధర్వి, అనల కలిగారు. వాళ్లల్లో రోహిణికి పశువులు; గంధర్వికి గుర్రాలు; అనలకి కొండలు, చెట్లు, తీగెలు, తీగపొదలు పుట్టాయి. సురసకు సర్పాలు పుట్టాయి. సకల జీవాలు ఈ విధంగా జన్మించాయి.   దేవతలు, మునులు, రాక్షసులు మొదలైన జీవుల పుట్టుక గురించి విన్నవాళ్లకి, చదివిన వాళ్లకి సుఖము, ఆయుష్షు, పుత్రలాభము, పాపక్షయము, గొప్ప వైభవము కలుగుతుంది!

    వైశంపాయనుడు భూలోకంలో దేవతలు, రాక్షసుల అంశలతో జన్మించిన వీరుల గురించి జనమేజయుడికి వివరిస్తున్నాడు.

   జగత్తుకి మొదటివాడు శ్రీమహావిష్ణువు. ఆయన అంశతో యాదవ వంశంలో దేవకీవసుదేవులకి శ్రీకృష్ణుడు జన్మించాడు. ప్రలంబుడు మొదలైన రాక్షసుల్ని సంహరించడానికి విష్ణుమూర్తి అంశతో రోహిణీ వసుదేవులకి సర్వజనులతోను పూజింపబడే ఆదిశేషుడు ‘బలదేవుడు’ అనే పేరుతో జన్మించాడు.

   ‘లక్ష్మీదేవి’ అంశతో రుక్మిణి జన్మించింది. ‘సనత్కుమారుడి’ అంశతో ప్రద్యుమ్నుడు, ‘అప్సరసల’ అంశలతో శ్రీకృష్ణుడి పదహారువేలమంది అంత:పుర స్త్రీలు జన్మించారు. ఆ యా ‘దేవతల’ అంశలతో యదు, వృష్ణి, భోజ, అంధక వంశాల్లో అనేకమంది వీరులు జన్మించారు.

   ‘ప్రభాసువు’ అనే ఎనిమిదవ వసువు యొక్క అంశతో విద్యలన్నీ తెలిసినవాడు, తన బలపరాక్రమాలతో పరశురాముణ్ని జయించిన భీష్ముడు జన్మించాడు. దేవగురువైన ‘బృహస్పతి’ అంశతో ధనుర్విద్యా గురువు, ప్రజల మన్ననలు పొందినవాడు, అన్ని వేదాల్ని అభ్యసించినవాడు ద్రోణుడు జన్మించాడు. ‘కామక్రోధాల’ కలయిక వల్ల ద్రోణుడికి శత్రువుల్ని సంహరించేవాడు, అస్త్రశస్త్ర విద్యల్లో ఆరితేరినవాడు గొప్పబలశాలి అశ్వత్థామ జన్మించాడు.

   ‘ఏకాదశ రుద్రుల’ అంశతో కృపుడు; ‘సూర్యుడి’ అంశతో కర్ణుడు; ‘ద్వాపర యుగం’ యొక్క అంశతో శకుని జన్మించారు. అరిష్టా పుత్రుడైన ‘హంసుడు’ అనే గంధర్వ రాజు ధృతరాష్ట్రుడుగాను, ‘మతి’ అనే దేవత గాంధారిగాను జన్మించారు. ఆ ఇద్దరికీ ‘కలి’ అంశతో దుర్యోధనుడు కలిగాడు. ‘పౌలస్త్య సోదర వర్గం’ వల్ల దుశ్శాసనుడు మొదలైన దుర్యోధనుడు సోదరులతో కలిసి నూరుగురు అన్నదమ్ములుగా పుట్టారు.

    హిరణ్యకశిపుడు శిశుపాలుడిగాను; సంహ్లాదుడు శల్యుడిగాను; అనుహ్లాదుడు ధృష్ణకేతుడుగాను, శిబి అనేవాడు ద్రుమసేనుడుగాను జన్మించారు. బాష్కళుడు భగదత్తుడుగాను; విప్రచిత్తి అనే రాక్షసుడు జరాసంధుడు అనే రాక్షసుడుగాను; అయశ్శిరుడు అశ్వశీర్షుడుగాను, అయశ్శంకుడు, గగనమూర్ధుడు, వేగవంతుడు, అనే ఏడుగురు రాక్షసులుగా కేకయ రాజులుగా జన్మించారు.

    కేతుమంతుడు అమితౌజుడుగాను; స్వర్భానుడు ఉగ్రసేనుడుగాను; జంభుడు విశోకుడుగాను; అశ్వపతి కృతవర్మగాను; వృషపర్వుడు దీర్ఘప్రజ్ఞుడుగాను; అజరుడు మల్లుడుగాను జన్మించారు. అశ్వగ్రీవుడు రోచమానుడుగాను; సూక్ష్ముడు బృహద్రథుడుగాను; దుహుడు సేనాబిందుడుగాను పుట్టారు.

   ఏకచక్రుడు ప్రతివింధ్యుడుగాను; విరూపాక్షుడు చిత్రవర్మగాను; హరుడు, అహరుడు బాహ్లికులుగాను; చంద్రవక్త్రుడు ముంజకేశుడుగాను; నికుంభుడు దేవాపిగాను; శరభుడు సోమదత్తుడుగాను; చంద్రుడు చంద్రవర్మగాను; అర్కుడు ఋషికుడుగాను; మయూరుడు విశ్వుడుగాను జన్మించారు.

   సువర్ణుడు క్రోధకీర్తిగాను; రాహువు క్రోథుడుగాను; చంద్రహంత శునకుడుగాను; అశ్వుడు అశోకుడుగాను; భద్రహస్తుడు నందుడుగాను; దీర్ఘజిహ్వుడు కాశీరాజుగాను; చంద్రవినాసనుడు జనకిగాను; బలీనుడు పౌండ్రమత్స్యుడుగాను; వృత్రుడు మణిమంతుడు గాను జన్మించారు. కాలాపుత్రులు ఎనిమిది మంది వరుసగా జయత్సేన, పరాజిత, నిశధాధిపతి, శ్రేణి, మన్మహౌజు, అభీరు, సముద్రసేన, బృహత్తులుగా జన్మించారు.

   క్రోథ వశగణాల వల్ల మద్రక, కర్ణ, వేష్ట, సిద్ధార్థ, కీటక, సువీర, సుబాహు, మహావీర, బాహ్లిక, క్రథ, విచిత్ర, సురథ, శ్రీమన్నీల, చీరవాస, భూమిపాల, దంతవక్త్ర, రుక్మి, జనమేజయ, ఆషాఢ, వాయువేగ, భూరితేజ, ఏకలవ్య, సుమిత్ర, వాటధాన, గోముఖ, కారూషకక్షేమ, ధూర్తి , శ్రుతాయు, రుద్వహ, బృహత్సేన, క్షేమాగ్ర, తీర్థకుహర, మతిమది, ఈశ్వరాదుడు, అనేటటువంటి అనేకమంది జన్మించారు.

   కాలనేమి కంసుడుగా పుట్టాడు. నపుంసకుడైన గుహ్యకుడు శిఖండిగా పుట్టాడు. మరుద్గణాల అంశతో పాండురాజు పుట్టాడు. మరుత్తుల అంశలతో అనేక యుద్ధాలలో ఆరితేరినవాళ్లు శాశ్వతమైన కీర్తి, లోకంలో ప్రసిద్ధమైన చరిత్ర కలిగిన ద్రుపదుడు, సాత్యకి, విరాటుడు అనే ముగ్గురు జన్మించారు. మాండవ్య మహాముని తీవ్రమైన కోపంతో ఇచ్చిన శాపం వల్ల యమధర్మరాజు సమస్త ధర్మాల గురించి తెలిసినవాడు విదురుడుగా జన్మించాడు.

   సిద్ది, బుద్ధి అనే దేవతలు కుంతిగాను, మాద్రిగాను పుట్టి అన్ని లోకాలకి ఇష్టమైన చరిత్ర కలిగిన పాండురాజుకి పట్టమహిషులయ్యారు. యముడి అంశతో ధర్మరాజు; వాయుదేవుడి అంశతో భీముడు; ఇంద్రుడి అంశతో అర్జునుడు; అశ్వినుల అంశతో నకులసహదేవులు పుట్టారు. లక్ష్మి అంశతో ద్రౌపది; అగ్ని అంశతో దృష్టద్యుమ్నుడు ద్రుపదరాజ వంశంలో పుట్టారు.

   దేవాసురుల అంశలతో భూమి మీద జన్మించిన వాళ్ల చరిత్ర గురించి విన్నవాళ్లకి చదివినవాళ్లకి దేవాసురులు కోరికలు తీరుస్తారు!

 

మహాభారతకథ-18

 

                                                               మత్స్యగంధి, వ్యాసుల పుట్టుక

    ఒకరోజు ఉపరిచరుడు తన భార్య గిరికకి  మృగమాంసం పెట్టాలని వేటకోసం అడవికి వెళ్లాడు. గిరికని తలుచుకుంటూ తిరుగుతూన్న ఉపరిచరుడి వీర్యం కింద పడింది. తన వీర్యాన్ని ఆకుదొప్పలో పెట్టి ఒక డేగ మెడకి కట్టాడు. దాన్ని తీసుకుని వెళ్లి గిరికకి ఇమ్మని డేగకి చెప్పాడు.

   డేగ ఆకాశంలో ఎగురుతుండగా దాని దగ్గర ఉన్నది మాంసమని అనుకుని మరొక డేగ అడ్డుపడింది. ఆ రెండింటి మధ్య పోట్లాట జరిగింది. డేగ తీసుకుని వెడుతున్న వీర్యం యమునానది నీళ్లల్లో పడిపోయింది. ‘అద్రిక’ అనే అప్సరస ఆ నదిలో బ్రహ్మ ఇచ్చిన శాపం వల్ల చేపగా మారి తిరుగుతూ నదిలో పడిన వీర్యాన్ని తాగి గర్భవతి అయింది. పది నెలలు గడిచాక ఒకరోజు ఆ చేప జాలరులకి దొరికింది. ఇంటికి తీసుకుని వెళ్లి దాని పొట్ట చీల్చారు. దాని కడుపులో మనిషి రూపంలో కనిపించిన ఇద్దరు పిల్లల్ని జాగ్రత్తగా బయటకి తీసి తమ ప్రభువు దాశరాజుకి ఇచ్చారు.

    అప్సరసకి శాపం తీరిపోయి దివ్యలోకాలకి వెళ్లిపోయింది. చేప కడుపులోంచి పుట్టిన కుమారుడు ‘మత్స్యరాజు’ అనే పేరుతో మత్స్యదేశానికి రాజయ్యాడు. ఆడపిల్లని దాశరాజు ‘సత్యవతి’’ అని పేరు పెట్టి తన కుమర్తెగా పెంచుకున్నాడు. ఆమె ‘మత్స్యగంధి’ అనే పేరుతో పెరిగి పెద్దదయింది. దాశరాజు మాట ప్రకారం యమునా నదిలో ఓడ నడుపుతోంది.

   అసూయాద్వేషాలు లేనివాడు, ముల్లోకాలతో పూజింపబడేవాడు, అందరి పాపాల్ని నశింపచేసేవాడు, వశిష్ఠమహర్షికి మనుమడు, శక్తిమహర్షికి కొడుకు అయిన పరాశరుడు అనే మహర్షి తీర్థయాత్రకి వెడుతూ   మధ్యలో యమునానది దాటడానికి రేవుకి వచ్చాడు. మత్స్యగంధిని చూసి ఇష్టపడి తన కోరికని ఆమెకి తెలియచేశాడు. కాదంటే తనను శపిస్తాడేమో అని భయపడింది. అయినా తనకు చేతనైనట్లుగా ఆయనకి నచ్చచెప్పింది.

   ఆమె మాటలు విని “మత్స్యగంధీ! నువ్వు దాశరాజు కుమార్తెవు కాదు. సూతవంశంలో జన్మించలేదు. వసుమహారాజు వంశానికి చెందినదానివి” అని ఆమె జన్మవృత్తాంతాన్ని వివరించి చెప్పాడు పరాశరుడు. ఆమె శరీరం నుంచి వచ్చే చేపల వాసన పోయి చాలా దూరం వరకు మంచి సువాసన వచ్చేటట్లు అనుగ్రహించాడు.  అప్పటినుంచి ఆమె ‘గంధవతి’, ‘యోజనగంధి’ అని పిలవబడింది. పరాశరుడు ఆమెకి అనేక దివ్యమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు కానుకగా ఇచ్చాడు.

   బ్రహ్మతో సమానమైన పరాశర మహర్షి తపోమహిమ వల్ల సత్యవతికి సూర్యుడితో సమానమైన వేదమయుడు, ఆదిముని, జ్ఞానవంతుడు వ్యాసుడు కొడుకుగా పుట్టాడు. పరాశరుడు సత్యవతి కోరుకున్న వరాలు అనుగ్రహించి వెళ్లిపోయాడు. వ్యాసుడు ‘నల్లనివాడు, మంచి వాక్కు కలవాడు, కృష్ణద్వైపాయనుడు’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధికెక్కాడు. కృష్ణద్వైపాయనుడు జింకచర్మం, ఎర్రని జడలు, దండకమండలాలు ధరించి తల్లి ఎదురుగా నిలడ్డాడు. ఆమెకి నమస్కారం చేసి “తల్లీ! నావల్ల మీకు ఏ అవసరం కలిగినా నన్ను పిలవండి, క్షణంలో వచ్చేస్తాను” అని చెప్పి తపస్సు చేసుకునేందుకు వెళ్లిపోయాడు.

  పరాశర మహర్షి వల్ల సత్యవతికి బ్రహ్మ అంశతో జన్మించిన వ్యాసుడు, ప్రపంచ శ్రేయస్సుకోసం వేదాల్ని విభజించి, పంచమవేదమనే మహాభారతాన్ని రచించి వేదవ్యాసుడుగా ప్రసిద్ధికెక్కాడు.

భీష్ముడు ఇతర వీరుల పుట్టుక

   దేవతలు, రాక్షసులు, యక్షులు, పక్షులు, మునులు, గంధర్వులు మొదలైనవాళ్ల అంశలతో భీష్ముడు మొదలైన మహావీరులు అనేకమంది భారతయుద్ధం చెయ్యడానికి జన్మించారు. వాళ్ల బలాబలాల గురించి అనేక వేల ముఖాలతో, అనేక వేలమంది, అనేక వేలసార్లు, అనేక వేల సంవత్సరాలు చెప్పినా పూర్తవదు” అని వైశంపాయనుడు జనమేజయుడికి చెప్పాడు.

  జనమేజయుడు “మహర్షీ! దేవదానవుల అంశలతో పుట్టిన రాజులు అందరూ ఒకేసారి మహాభారత యుద్ధంలో మరణించడానికి కారణం ఏమిటి?” అని అడిగాడు.

  వైశంపాయనుడు చెప్తున్నాడు “పరశురాముడు క్షత్రియుల మీద కోపంతో ఇరవై ఒక్క సార్లు దండెత్తి రాజులందర్నీ చంపేశాడు. రాజుల భార్యలు సంతానం కోసం శ్రేష్ఠులైన బ్రాహ్మణుల్ని ఆశ్రయించారు. వాళ్ల అనుగ్రహంతో ధర్మబద్ధంగా సంతానాన్ని పొందారు. రాజుల వంశాలు మళ్లీ వృద్ధి చెందాయి. ఆ రాజులందరు ధర్మమార్గంలో నడిచి ప్రజలకి బాధ కలగకుండా రాజ్యాల్ని పాలించారు.

   బ్రాహ్మణుల అనుగ్రహంతో జన్మించిన రాజుల ధర్మబద్ధమైన పరిపాలనలో  వర్ణాశ్రమ ధర్మాలు మళ్లీ స్థిరపడ్డాయి. ధర్మం పెరగడం వల్ల బ్రాహ్మణులకి క్షత్రియులకి ఆయుర్దాయం కూడా పెరిగింది. యజ్ఞాలు ఆగకుండా జరుగుతూ ఊండడం వల్ల దేవేంద్రుడు సంతోషించి అవసరమైన సమయాల్లో వర్షాలు కురిపించాడు. అందువల్ల భూమి మీద సారవంతమై పంటలు బాగా పండాయి. జనసాంద్రత కూడా  పెరిగింది.

   ప్రజల భారం మొయ్యలేక భూదేవి బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరుల దగ్గరికి వెళ్లి “మహానుభావులారా! ప్రజల భారాన్ని మొయ్యలేక పోతున్నాను. దీనికి ఏదేనా మార్గం చూడండి!” అని ప్రార్థించింది.

   బ్రహ్మదేవుడి అంగీకారంతో విష్ణుదేవుడు గొప్పదైన తన ఆంశ ఎక్కువగా ఉండేలా, ఇంద్రాది దేవతలు తమ అంశలతో భూమి మీద పుట్టేలా చేశాడు. దేవతలు, రాక్షసులు, యక్షుల అంశలతో శిశుపాలుడు మొదలైన గర్వంతో ఉన్న రాజులు జన్మించారు. వాళ్లల్లో కొంతమంది ప్రజలకి సన్నిహితంగాను, మరికొంతమంది ప్రజలకి దూరంగాను, కాఠిన్యంగాను ఉన్నారు. దేవతల అంశలతో సాటిలేని పరాక్రమంతో పుట్టిన వాళ్లందరూ పాండవుల పక్షాన ఉన్నారు. రాక్షసాంశలతో పుట్టిన వాళ్లందరూ దుర్మార్గుడు, ఉన్మాదుడు అయిన దుర్యోధనుడి పక్షాన ఉన్నారు.

   వీళ్లంతా గొప్ప పరాక్రమం కలవాళ్లు. ఒకళ్లతో ఒకళ్లు పోట్లాడుకుని భారత యుద్ధంలో వీరమరణం పొందారు.